Wagenrennen

De wagenrennen op de derde dag waren letterlijk een koningsnummer. Koningen, tirannen en aristocraten verschenen ofwel zelf met hun vierspannen aan de start of huurden menners in die ze een grotere kans op succes toedichtten. Hiëron, de tiran van Syracuse, was met drie overwinningen de meest succesvolle. Toch ging de Athener Alkibiades de geschiedenis in als de opvallendste winnaar van de wagenrennen.

Alkibiades (450-404 voor Christus) viel op door zijn knappe voorkomen, zijn radicale uitspraken, zijn spectaculaire publieke optredens en zijn opportunistische politiek. Hij schuwde geen middel om zijn doelen te bereiken. Achter zijn opzichtige deelname aan de Olympische Spelen van 416 voor Christus zat meer dan alleen een sportief oogmerk. Hij vermengde politiek en sport werden op een heel bijzondere manier.

Athene was met Sparta verwikkeld in de Peloponnesische Oorlog. Athene had het moeilijk en in Griekenland dacht iedereen dat de door de krijgshandelingen verarmde Atheners niet in staat zouden zijn op de Spelen een rol van betekenis in de prestigieuze wagenrennen voor zich op te eisen. Iedereen vergiste zich in Alkibiades, die dat jaar strateeg in zijn vaderstad was. Hij schreef zich in Olympia als deelnemer in voor de vierspanraces met zeven wagens. Een ongehoord aantal. Een van zijn wagens ging als eerste over de finish, ook de tweede en de vierde plaats waren voor wagens uit zijn renstal. Alle eer viel toe aan hem, de eigenaar van de paarden. Om iedereen in zijn succes te laten delen organiseerde hij diezelfde avond een groot feestmaal.

Bij terugkeer In Athene werd Alkibiades toegejuicht, omdat hij het Atheense moreel had opgevijzeld. Het enthousiaste volk gaf hem in een speciale volksvergadering het opperbevel in een expeditie naar Sicilië. Maar de haat en jaloezie laaiden op bij zijn politieke tegenstanders. Ze deden er alles aan hem in diskrediet te brengen. Het jaar daarna werd hij van het oppercommando ontheven en naar Athene teruggeroepen. Alkibiades wist welk ellendig lot hem wachtte en nam de wijk naar de aartsvijand Sparta. Een paar jaar later werd hij teruggehaald om zijn vaderstad opnieuw in de oorlog te leiden, maar weer werd hij vervolgens verbannen. Hij vluchtte naar Perzië, waar hij werd gedood. Een triest einde van een groot olympisch kampioen.