Artsen zonder Grenzen stoppen geen oorlog

Wat moet een Afghaanse moeder, die al jaren klem zit in een verwoestend conflict, denken van Linda Polmans gemakkelijke stelling dat hulporganisaties eerder onderdeel van het probleem zijn dan van de oplossing (NRC Handelsblad, 5 augustus)?

Artsen zonder Grenzen heeft deze hulp in Afghanistan helaas moeten stoppen. Dit doen we niet omdat we niet langer als neutraal worden gezien, maar omdat onze staf doelwit is geworden. De kern van ons werk als humanitaire organisatie is om ongewapend naar conflictgebieden te gaan, om hulp te geven aan slachtoffers. Dit is alleen mogelijk als het geweld zich niet richt tegen de hulpverleners. In Afghanistan is dat niet langer het geval. Dat werd duidelijk door de moord op vijf van onze collega's in juni. En het uit zich in de onwil van de Afghaanse regering deze moord te onderzoeken en de daders te vervolgen. Het blijkt ook uit de verklaring van de Talibaan dat zij zelfs medewerkers van AzG zullen aanvallen.

De problemen zijn alleen maar verergerd, doordat de door de VS geleide coalitie humanitaire hulpverlening partijdig inzet als onderdeel van hun militaire doelstellingen. Wij vertrekken met pijn in het hart, want we weten hoe groot de noden nog zijn. Maar het is niet verantwoord om onze vrijwilligers in een situatie te brengen waar de basis voor humanitaire hulpverlening, namelijk respect voor onze rol en de garantie van veiligheid, ontbreekt.

Polman lijkt ervan uit te gaan dat hulporganisaties in Afghanistan en in andere crisisgebieden zijn om er de oorlog te stoppen. Maar het is niet de rol van Artsen zonder Grenzen om oorlog en wreedheden te beëindigen. De oplossingen moeten komen van regeringen.

Wij zetten ons ervoor in om mensenlevens te redden en wij komen op voor de waardigheid van mensen die gevangen zitten in de ergste crises ter wereld. De dood van onze collega's in Afghanistan en ons vertrek daar is een zware tegenslag in onze strijd voor menselijkheid in de al 25 jaar durende oorlog in Afghanistan.

Als we luisteren naar Polman, zouden de slachtoffers in andere conflicten op dezelfde manier in de steek gelaten moeten worden en houdt het laatste beetje solidariteit met individuele slachtoffers van crises op. Daarmee verdwijnt voor hen het laatste beetje hoop en menselijkheid dat humanitaire hulpverleners kunnen brengen.