Volleyballers stunten tegen favoriet Rusland

De Nederlandse volleyballers zijn bij de Olympisch Spelen niet het sterkste maar wel het meest onberekenbare team. Favoriet Rusland ondervond dat in de eerste wedstrijd, die Nederland verrassend met 3-2 won.

Het Nederlands mannenvolleybalteam lijkt zich voorgoed van zijn grauwsluier te hebben ontdaan. Na het afscheid van dragende spelers als Peter Blangé en Bas van de Goor bij de Olympische Spelen in Sydney bleef een kleurloze en perspectiefloze ploeg achter.

Maar vier jaar later presenteert bondscoach Bert Goedkoop bij de Olympische Spelen in Athene een team waar de vonken van kunnen afspatten. Dat demonstreerde Nederland gisteren al in de eerste groepswedstrijd door titelfavoriet Rusland verrassend met 3-2 (25-23, 19-25, 17-25, 27-25 en 18-16) te verslaan.

De volleyballers hebben zich de laatste olympiade gestaag opgewerkt tot de mondiale subtop. Dat is een prestatie van formaat, omdat de brille van het olympisch kampioensteam uit 1996 ontbreekt en de spelers de afgelopen jaren werden geconfronteerd met bestuurlijke chaos en financiële problemen bij Top Volleybal Nederland (TVN), de inmiddels failliete beheersstichting van de nationale volleybalteams. Maar sinds de nieuwe organisatie Pro Volley die taken heeft overgenomen is de rust weergekeerd.

Het siert dragende spelers als Reinder Nummerdor, Guido Görtzen en Richard Schuil dat zij international zijn gebleven, omdat alle afgesproken vergoedingen door TVN niet werden uitbetaald en zij in de nieuwe structuur voor weinig meer dan een onkostenvergoeding konden blijven spelen. Het drietal spelers, dat in het buitenland riant wordt beloond, heeft het eergevoel evenwel altijd laten prevaleren. Hun loyaliteit aan het Nederlands team heeft zich uitbetaald in deelname aan de Olympische Spelen, een perspectief dat lange tijd troebel is geweest en pas in mei bij een tweede kwalificatietoernooi in Madrid werd gerealiseerd.

In Athene is een ploeg verschenen die in de loop van de jaren een sterke ontwikkeling heeft doorgemaakt en tot de outsiders voor een olympisch medaille behoort. Op papier zijn Brazilië, Italië, Servië en Montenegro en Rusland sterker, maar met hun fighting spirit kunnen de Nederlanders dat verschil wegpoetsen.

Rusland heeft dat inmiddels ervaren, want Nederland won door het spel van de Russen met tactische foefjes te ontregelen én door een ongebreidelde vechtlust aan de dag te leggen. ,,Onze kracht is dat we nooit opgeven'', vertelde aanvoerder Reinder Nummerdor. ,,En dat bleven we uitstralen, zelfs nadat we de tweede en derde set kansloos hadden verloren.''

Nederland zou tekort worden gedaan als de vorderingen alleen aan de mentale weerbaarheid worden toegeschreven. Het team heeft de laatste jaren ook aan niveau gewonnen, met Mike van de Goor en Rob Bontje als voornaamste exponenten.

Die twee hebben met hun sterke progressie de beperking van een matig functionerende middenaanval opgeheven. Waar Van de Goor aan kracht en vooral aan snelheid heeft gewonnen, ontpopt Bontje zich tot een blokkeerder van wereldformaat. De manier waarop hij de sterke Rus Stanislav Dineykin gisteren op beslissende momenten een aantal keren afblokte was bewonderenswaardig.

De achilleshiel van het Nederlands team is evenwel spelverdeler Nico Freriks, die nog niet toe is aan het spelen van een dragende rol. Dat heeft te maken met zijn leeftijd, maar ook met zijn dominante karakter; hij wil wel maar hij kan nog niet. Freriks is jong en in vergelijking met zijn collega's onervaren, met de wedstrijd tegen de Russen als treffend voorbeeld. Waar de Nederlandse aanvallers werden bediend door een jongen van pas 22 jaar, bracht de de Russische spelverdeler Vadim Khamuttshkikh als 34-jarige routinier een schat aan ervaring mee.

Bondscoach Goedkoop vertelde dat hij dit jaar stevige conflicten met Freriks heeft uitgevochten over zijn manier van spelen. De trainer vindt dat zijn spelverdeler in belangrijke wedstrijden degelijk en dienend moet spelen en zijn creativiteit voor de minder kwetsbare momenten moet bewaren.

Goedkoop: ,,Ik vind dat Freriks er nog niet aan toe is de verantwoording voor het team te dragen. Hij moet sober en effectief spelen, zeker hier bij de Spelen. Het past alleen niet bij zijn karakter, omdat hij de neiging heeft voor fantasievolle oplossingen te kiezen. We hebben daar een compromis over gesloten. Natuurlijk bepaalt hij welke set-up wordt gegeven, maar de afspraak is dat hij geen risico's neemt. En daar heeft hij zich tegen Rusland keurig aan gehouden.''

Een ander gevaar dat op de loer ligt is de kwetsbare knie van Richard Schuil, die in de aanloop naar de eerste wedstrijd niet heeft kunnen trainen en tegen Rusland alleen in staat was met een injectie te spelen. Er zal ook een olympische prestatie van de medische staf worden vereist om de diagonaalspeler voor elk duel fit te krijgen, want zonder Schuil kan Nederland een stunt bij de Spelen vergeten.

Schuil is traditioneel de speler met de hoogste score en de enige aan wie de spelverdeler `onmogelijke' ballen kwijt kan. Alleen al uit psychologische overwegingen is Schuils aanwezigheid van groot belang. Zijn aanwezigheid in het veld geeft medespelers een geruststellend gevoel.