Smak tegen asfalt door een moment van onoplettendheid

Leontien van Moorsel, drievoudig olympisch kampioen van Sydney, kwam gisteren bij haar eerste optreden in Athene ten val. Daardoor werd ook Mirjam Melchers kansloos voor de titel op de weg.

Een moment van onoplettendheid in een wielerkoers kan verstrekkende gevolgen hebben, zelfs al heet je Leontien van Moorsel en heb je alles gewonnen wat er te winnen is. De Nederlandse renster kwam gisteren in de wegwedstrijd van de Olympische Spelen ten val als gevolg van een stuurfout, werd per brancard afgevoerd, onderzocht in een ziekenhuis en weet niet zeker of ze haar olympisch toernooi kan vervolgen.

En in het geval dat wel kan, is het de vraag of de drievoudig olympisch kampioene van Sydney haar gewenste niveau kan halen bij de tijdrit op de weg en de individuele baanachtervolging.

Een eerste medisch onderzoek in een ziekenhuis wees gisteren uit dat de gevolgen voor Van Moorsel beperkt waren gebleven tot duizeligheid, schaafwonden en kneuzingen aan arm, schouder en heup. Terug in het olympisch dorp kon zij zich gisteravond al weer redelijk normaal bewegen en 's avonds voelde ze zich fit genoeg om zelfstandig de maaltijd in het restaurant te nuttigen.

Allemaal goede tekenen, maar voor alle zekerheid is Van Moorsel vandaag onderzocht door Tjeerd de Vries, het medisch hoofd van de olympische ploeg, wiens oordeel bepalend is voor de vraag of zij woensdag aan de tijdrit op de weg en zondag op de baan aan de achtervolging kan deelnemen. Op beide onderdelen is Van Moorsel regerend olympisch kampioen.

De smak tegen het asfalt van Van Moorsel was van grote invloed op het verloop van de wegwedstrijd, die grotendeels werd gecontroleerd door de succesvolste Nederlandse wielrenster aller tijden. Als een vorstin reed zij voortdurend voorin om alleen rijdsters te laten ontsnappen van wie geen gevaar was te duchten en om concurrenten aan de jas te trekken zodra zij snode aanvalsplannen hadden. Tot zover klopte het Nederlandse scenario om Mirjam Melchers aan een gouden medaille te helpen.

Twee ronden voor het eind passeerde Van Moorsel de finishlijn in tweede positie en keek ze snel achterom om de situatie achter haar te beoordelen. Toen ze haar nek weer recht draaide, maakte de wielrenster een korte beweging met haar voorwiel, dat vervolgens het achterwiel van haar voorgangster toucheerde. Ze smakte tegen het asfalt, waarna de Zwitserse Nicole Brandli vol op haar inreed. Versuft bleef Van Moorsel op de weg zitten, beseffend dat het voor haar met de wegwedstrijd was gedaan.

Op dat moment realiseerde ook Melchers zich dat haar kansen op de titel vrijwel tot nul waren gereduceerd. De twee koploopsters van dat moment, de Australische Sara Carrigan en de Duitse Judith Arndt, kregen door de valpartij gelegenheid hun voorsprong verder uit te bouwen en Melchers wist dat zij als enige Nederlandse in de achtervolgende groep op een duo koplopers in de tang zat bij twee Australiërs, twee Russinnen en twee Litouwsen. ,,Ik heb nog wel geprobeerd weg te komen, maar als ik demarreerde kreeg ik sprinters als Oenone Wood uit Australië of Olga Sliusareva uit Rusland mee; het was onbegonnen werk'', aldus Melchers, die uiteindelijk zesde werd.

Olympisch kampioen werd Carrigan, die zonder veel problemen Arndt in de sprint versloeg. Sliusjareva won de sprint van de achtervolgende groep, waarmee zij zich van de bronzen medaille verzekerde.