Bettini de rust zelve na olympisch goud

Paolo Bettini (30) won zaterdag de olympische titel in de wegwedstrijd. Na zijn gouden medaille moet de wereldtitel zijn volgende prooi worden.

Eenmaal op zijn fiets voldoet Paolo Bettini niet aan het prototype van een Italiaan. De wielrenner is niet zo chaotisch als het merendeel van zijn landgenoten en overschrijdt evenmin emotionele grenzen bij het veroveren van de olympische titel. De winnaar van de wegwedstrijd was zaterdag na afloop een baken van rust in een zee van opwinding.

De Italiaanse supporters en verslaggevers demonstreerden hun spreekwoordelijke temperament na de gouden medaille van de licht kalende kleine Toscaan met de kraaloogjes. Overbodig in die zin dat de olympische titel onverwacht bij Bettini terechtkwam. De Italiaan is al vier jaar dé specialist in eendagswedstrijden en was in Athene als torenhoge favoriet aan de olympische wegwedstrijd begonnen.

Wie de laatste twee jaar de wereldbeker heeft gewonnen, zonder uitzondering in klassiekers een dominante rol speelt, de Italiaanse titel heeft veroverd en vorig jaar uitblonk in de vlakke ritten van de Tour de France komt niet naar Athene om de Akropolis te bekijken. Bettini zal tijdens de zeventien ronden bij het passeren van de `hoge stad' uit de Myceense periode (1.600-1.200 voor Christus) zo nu en dan een blik naar dé toeristische trekpleister van Athene hebben geworpen, maar verder zijn aandacht bij de koers hebben gehad. Want Bettini was zeer gespitst op het veroveren van de olympische titel. ,,De gele trui in de Tour de France is voorbehouden aan Lance Armstrong, maar ik wil dit jaar de gouden medaille bij de Spelen winnen'', verklaarde hij bij aanvang van dit wielerjaar.

En als Bettini zich iets heeft voorgenomen, moet de concurrentie waakzaam zijn, want het is een kwaliteit van de Italiaan om zijn doelen te verwezenlijken. Ooit wilde Bettini de wereldbeker winnen, en dat lukte hem. Hij was zeer gespitst op de zege in dé Italiaanse klassieker Milaan-Sanremo, en hij won. Hij richtte zich op de Italiaanse titel, en hij veroverde de kampioenstrui. Luik-Bastenaken-Luik is een van zijn favoriete koersen; hij won twee keer.

En met de olympische titel op zak, heeft Bettini al laten weten dat zijn volgende prooi de wereldtitel moet worden. En laat die wedstrijd dit jaar uitgerekend in Italië (Verona) worden gehouden. Na `Athene' weten renners met ambities voor de wereldtitel dat Bettini de te kloppen man is.

Voor Bettini is een koers steeds weer een feest, waar hij na een succesvolle afloop met volle teugen van geniet. Hij speelt een spel met de Italiaanse verslaggevers. Niet door met doorwrochte analyses van de koers te komen, maar luchtige commentaren met kwinkslagen te doorspekken. In meerderheid geniet de pers daarvan en worden de oneliners met graagte opgeschreven.

De communicatie met vertegenwoordigers van de buitenlandse media verloopt moeizamer, omdat Bettini's talenkennis beperkt blijft tot het Italiaans. En door het overwicht aan Italiaanse verslaggevers tijdens de afsluitende persconferentie in Athene, maar vooral door Bettini's haast om zich aan de chaos te onttrekken bleef de pers met het katterige gevoel zitten dat de informatie het voorspelbare niet was ontstegen. Ze kregen te horen wat ze al wisten: Bettini is reuze blij met het olympisch goud.

Die summiere analyse is exemplarisch voor Bettini, die in weerwil van zijn erelijst geen renner met een boeiend verhaal is. Hij is voorspelbaar, maar net iets te frivool om voor saai te worden versleten. Hij mist de heroïek van Francesco Moser, de erotiek van Mario Cippolini, de duisterheid van Marco Pantani en zoals Fausto Coppi een `dama bianca' als chaperonne. Bettini leidt in zijn woonplaats Cecina een burgerlijk bestaan met zijn vrouw Monica en zijn vorig jaar geboren dochter Christina.

Bettini etaleert zijn mindere eigenschappen pas op de fiets, als hij zijn hebzucht, narcisme en egoïsme gebruikt om prijzen te winnen. ,,En dan is hij een pitbull'', zei zijn Belgische ploegleider Patrick Lefevere ooit over hem. ,,Een kleine weliswaar, maar ook die kunnen hard bijten.''

Dat ondervond zaterdag de Portugees Paulinho, een onbekende renner die als enige de demarrage van Bettini beantwoordde en in de sprint ervoer dat er een wereld van verschil is tussen de nummer vier en de nummer 276 van de wereldranglijst. Paulinho werkte echter harstochtelijk mee aan de ontsnapping, omdat hij met een zilveren medaille geen moment rekening had gehouden.

De Belg Axel Merckx won de bronzen medaille door in de laatste kilometers een jagend peloton voor te blijven. De medaille betekende zeer veel voor Merckx, die tot zijn grote ergernis maar niet loskomt van vergelijkingen met zijn beroemde vader. Merckx junior mag dan niet kunnen tippen aan de erelijst van Merckx senior, met de olympische medaille heeft hij eindelijk een prijs die zijn vader nooit heeft gewonnen.

De Nederlanders speelden in de olympische wegwedstrijd geen rol van betekenis. Michael Boogerd viel in de eerste ronde uit als gevolg van een valpartij, waarbij hij kneuzingen aan schouders en rib overhield. Zijn deelname aan het wereldkampioenschap lijkt evenwel niet in gevaar te zijn gekomen. Servais Knaven stapte halverwege af, terwijl Erik Dekker, Karsten Kroon en Max van Heeswijk in het peloton finishten.