Trek langs de kust: van Bergen tot Den Helder

Joep Habets verkent de culinaire mogelijkheden van de Noordzeekust. Maar tijdens de laatste etappe is de trek verdwenen.

Een reep chocolade op het drielandenpunt, een hamburger onder het Empire State Building of een makroon voor de Sint Pieter; het is altijd goed het verblijf op een bijzondere plek met een passend hapje luister bij te zetten. Het beklijft ook beter. Zo at ik zestien jaar geleden voor het eerst vitello tonnato op de Plaza del Campo in Siena en tiramisu met zicht op de Arena in Verona.

Eten met uitzicht; vandaag stoppen we bij de Hondsbossche Zeewering, daar moet je toch eens in je leven wat hebben gegeten. We treffen het want naast de zeewering ligt Camperduin (vh paviljoen Minkema). Op het uitzicht is niets aan te merken. Nederland ten voeten uit, in de verte is zelfs een molen te zien. Binnen is het hier en daar sleets, in het tafellaken zitten brandgaatjes en in de vensterbank staat een wegkwijnend plantje. Aan het plafond hangt een enorme collectie houten schaatsen, royaal voorzien van spinrag. We vieren het verblijf bij de Hondsbossche Zeewering met een tompoes. Het is geen slechte tompoes, maar wel een belegen tompoes. Die had zeker een dag verser gekund. De chocolademelk is opgewarmde Chocomel.

Een tikje teleurgesteld stevenen we op Land's End in Den Helder af, maar vlak voor het eindpunt trekt de in oude glorie herstelde Rijkswerf Willemsoord onze aandacht. Arme Willem, zijn naam is niet wervend genoeg. De werf moet nu als Cape Holland drommen toeristen trekken. Een Nederlandse naam is sowieso niet wervend genoeg. Treasure Park, Pirate Village en Expo Experience zijn namen waarmee de attracties het moeten doen. Cape Holland is een fors bemeten complex met fraai gerestaureerde gebouwen en geslaagde eigentijdse nieuwbouw, maar het maakt nog geen bruisende indruk. Het attractiepark lijkt bedoeld voor slecht weer-recreatie. Het weer is slecht, maar er wordt nog niet in grote getale gerecreëerd in de musea, de megaballenbak, de overdekte speeltuin en de speelautomatenhal. Een speelautomatenhal maakt trouwens altijd een mistroostige indruk, weer of geen weer.

In het Water World Café ligt de ambiance op een hoger niveau dan de culinaire prestaties, als de soep van de dag daarvoor de maatstaf is. Groentebouillon klinkt veelbelovend, maar de bouillon is van poedersoepkwaliteit en veel te zout. Daar werf je geen publiek mee, al zou je het consommé aux légumes noemen. In Land's End hebben we even geen trek.

Eten met uitzicht; dat pakt gastronomisch gezien niet altijd goed uit, dat bewijst de trek langs de Noordzeekust. 't Zwin, het westelijkste puntje van Walcheren, de monding van de Nieuwe Waterweg, de plaats waar de Rijn de Noordzee ontmoet; het is eerder uitzondering dan regel dat er wat valt te smullen.