Hollands Dagboek: Johan Kenkhuis

Johan Kenkhuis (24) is zwemmer en doet in Athene voor de tweede keer mee aan de Olympische Spelen. Hij komt uit op de 4x100 en op de 50 meter vrije slag. Kenkhuis studeert economie aan de Johan Cruyff University en woont samen met zijn vriend in Amsterdam. `Ik ben van huis uit niet opgegroeid met het oranjegevoel, dit is bijna te veel van het goede.'

Woensdag 4 augustus

`Ik heb vannacht erg licht geslapen. Ik weet niet of het door de onweersbui van gisteravond kwam, door het teleurstellende einde van de spannende thriller die ik per se uit moest lezen voor het slapen gaan of omdat ik zo langzamerhand goed uitgerust begin te raken voor de Olympische Spelen. Ik hoop het laatste. Ik zit lekker in mijn vel, de trainingen gaan goed en ik heb een sterke drang om nu al mijn koffer te pakken, en ons trainingskamp in Como in te ruilen voor Athene. Ik besluit toch nog maar even te wachten tot morgen. Ik heb zin om naar het olympisch dorp te gaan vrijdag, ondanks de wetenschap dat ik mijn heerlijke luxe hotelkamer zal moeten opgeven voor een simpel hokje met een klein bed in een groot appartementencomplex.

Vanochtend was het nog steeds erg bewolkt en we gingen stemmen waar we wilden trainen: binnen- of buitenbad. Aangezien het dak van het olympisch zwembad niet op tijd geplaatst kon worden in Athene, heeft onze coach Fedor Hes deze `luxe' voor de zwemmers van Topzwemmen Amsterdam (TZA) gecreëerd om ons toch te laten wennen aan het zwemmen in de buitenlucht. Elk detail is belangrijk en acclimatisatie is er één van. We kiezen voor de wolken. Dat blijkt een goede keuze. Vanmiddag was ik vrij en ben ik met teamgenoot Annabel Kosten even het stadje in geweest voor een lekkere Italiaanse espresso. Daar zijn ze hier toch écht de beste in.'

Donderdag

`Vanochtend werd ik vóór de wekker wakker, dus dat verklaart waarom ik gisteren zo licht heb geslapen. Ik ben uitgerust en dus bijna klaar om te vlammen! Mijn gevoel liet me tijdens de middagtraining niet in de steek. Ik zwom tijdens een `testje' een zeer acceptabele tijd, wat me lekker veel vertrouwen geeft voor straks in Athene. Vanmiddag kon ik dan eindelijk mijn koffer inpakken, en ik besefte gelijk weer hoeveel kleding we hebben gekregen voor dit evenement. Alles speciaal gemaakt en ook nog eens op maat, maar waarom moet alles nou zo oranje? Schoenen, T-shirts, truien (handig voor in Griekenland!) en zelfs een hightech zonnebril – alles oranje! Nou ben ik van huis uit niet opgegroeid met het oranjegevoel, dit is bijna te veel van het goede. Gelukkig lopen straks ruim driehonderd andere Nederlandse sporters en begeleiders in hetzelfde oranje kloffie, dus ik zal niet echt opvallen. Toch voel ik me ook wel weer trots dat ik deze kleding mag dragen. Op zolder heb ik een compleet kledingpakket van Sydney staan, ondanks het feit dat die Australiërs het dolgraag wilden hebben en sommigen het zelfs wilden kopen. Het blijft toch iets speciaals, die olympische kleding, welke kleur het dan ook is. Morgen gaan we dan eindelijk naar Athene. Ik ben de eerste die klaarstaat in de lobby van het hotel. Met een oranje rugzak en een oranje koffer.'

Vrijdag

`Vandaag had ik voor het eerst kriebels in mijn buik. De reis naar Athene verliep vlotjes, en bij de landing op het vliegveld zag ik voor het eerst hoezeer Athene in de ban is van de Spelen. Op de slurf van de gate stonden groot de olympische ringen, we werden ontvangen en begeleid door vriendelijke vrijwilligers en hoefden geen enkele kilo van onze eigen bagage te dragen. Onze accreditaties hadden we binnen vijf minuten om onze nek hangen en ik besefte dat alle paniek in de afgelopen periode over de organisatie van deze Spelen volledig ongegrond is. Voor zover ik kan zien is alles piekfijn voor elkaar.

Het olympische dorp is geen dorp, maar lijkt eerder op een uit de grond gestampte, nieuwe stadswijk met prachtige appartementen en gebouwen, een volledig nieuw aangelegd park (op dit moment zijn ze de grasmatten even aan het leggen) en natuurlijk een gigantisch groot restaurant alias voedselfabriek. Er is te veel om te zien, te veel om te eten en er komt zoveel informatie op me af dat ik nu een beetje `hyper' op mijn bed lig, hopend dat ik toch nog redelijk makkelijk de slaap kan vatten. Het fijne is dat ik morgen uit kan slapen.'

Zaterdag

`Het is nog erg rustig in het dorp. Verlaten straten en appartementen en ook in het kolossale `restaurant' (ik heb moeite met deze woordkeuze aangezien de ruimte bestaat uit tientallen meters plastic tafels en stoelen met tussendoor verschillende vormen van buffetten, waaronder een complete McDonald's) is het ook relatief stilletjes. Mooi tijdstip om even met onze oranje `zitfietsen', die we zelf in elkaar hebben gezet, door het dorp te rijden en alle hoeken en gaten te verkennen. Internetcafés, biljarttafels, speelhallen, winkels, wasserettes en zelfs een volledig uitgeruste spa om de sporters van alle gemakken en luxe te voorzien.

Vanmiddag heb ik voor het eerst een duik genomen in het zwembad waar `het' straks allemaal moet gebeuren. Minder indrukwekkend en kolossaal dan in Sydney, maar op één of andere manier vond ik het wel sfeervoller. We hadden het hele zwembad tot onze beschikking afgezien van een vriendelijke jongeman uit Rwanda. Onder de douche vertelde hij mij in gebrekkig Engels dat hij ook de 50 meter vrije slag zwemt, dat hij die afstand onder de dertig seconden (het wereldrecord is ruim acht seconden sneller) af kan leggen, mits hij `een goede duik' heeft, en dat ze in Rwanda één zwembad hebben, maar dat je er uit moet kijken met duiken aangezien het bad maar anderhalve meter diep is. Gelukkig was zijn relativeringsvermogen dermate groot dat hij er zelf het hardst om moest lachen. Toch verzocht hij mij vriendelijk om Alexander Popov (de wereldrecordhouder uit Rusland, red.) even een koekje van eigen deeg te geven. Toen was het mijn beurt om te lachen.'

Zondag

`Vanmiddag liep ik in de International Zone, een gebied binnen het olympische dorp met winkels, een kapsalon, een museum en vele andere faciliteiten waarvan ik de functie niet ken, en tussen een kop koffie en een gratis knipbeurt door kwam er een Australische journalist op me af: of hij me wat vragen mocht stellen. Nou had ik daar even geen zin in, en ik zei dat mijn collega Annabel, die naast me stond, daar geen bezwaar tegen had. Nadat ze me een haast dodelijke blik had toegeworpen, begon ze netjes zijn vragen te beantwoorden. Hij wilde graag weten hoe het gesteld was met de beveiliging in het dorp en of we er last van hadden. We keken elkaar aan en beseften dat we er überhaupt nog maar weinig van hadden gemerkt, laat staan last van hebben gehad. In elk geval niet meer of minder dan in Sydney. Natuurlijk zie je wel politie surveilleren en wordt de onderkant van alle bussen die in en uit het dorp rijden gecontroleerd met een spiegeltje. Maar daar houdt het, voor zover ik kan zien, wel op. In mijn achterhoofd besef ik dat het daar niet ophoudt, en ik weet ook dat alles wat zich binnen de stadsgrenzen van Athene afspeelt streng gecontroleerd wordt. Eigenlijk vind ik het wel fijn dat ik niet om de vijf minuten wordt geconfronteerd met beveiligingsmaatregelen. Ik kan nu tenminste genieten van elk moment van de dag en me rustig voorbereiden op de wedstrijden.'

Maandag

`Het begint drukker te worden in het dorp. Tijdens het eten probeer ik andere Nederlandse sporters te herkennen, maar ik ben er nog niet zo goed in. Ik zal het smoelenboek van NOC*NSF maar eens wat nader bestuderen. Ik ben niet zo bekend met de Nederlandse sport, dus als er iemand gezellig aanschuift tijdens het eten weet ik dankzij het smoelenboek tenminste met wie ik praat. Verder was het een rustig dagje. Ik probeer nu zoveel mogelijk te ontspannen en te rusten, hoewel dat niet altijd meevalt in deze omgeving waar zoveel te zien is. Gelukkig zit ik weer middenin een spannend boek van Allan Folsom, dus de verveling zal er zeker niet insluipen.'

Dinsdag 10 augustus

`Ik weet nog dat ik in 2000, na de Spelen van Sydney, begon met een nieuw seizoen en bij mezelf dacht hoe lang vier jaar eigenlijk wel niet is tot `Athene'. In april van dit jaar, toen we met de olympische voorbereiding begonnen, dacht ik hetzelfde over de ruim drie maanden trainen tot `Athene'. Nu ben ik minder dan een week verwijderd van de wedstrijd, en opeens bekruipt me het gevoel dat de tijd vanaf nu heel erg snel zal gaan. Vier jaar geleden vond ik het zo ontzettend jammer dat de Olympische Spelen voorbij waren. Nu denk ik daar waarschijnlijk heel anders over. Vier jaar geleden was ik erg onervaren en leefde ik puur voor het zwemmen, nu is dat anders en weet ik er meer van te genieten. Ik heb nog nooit zoveel zin gehad om voor zoveel toeschouwers, waaronder mijn hele familie, te mogen zwemmen. Zondag is het zover en mag ik, samen met de andere jongens van de estafette, voor het eerst te water. In Sydney ging het mis met de 4x100 meter, en werden we gediskwalificeerd in de series door een te vroege overname van een van mijn collega's. Hoewel we er dit keer minder sterk voor staan dan vier jaar geleden, proberen we hier opnieuw succes te behalen op dit nummer. Het zal moeilijk worden, dat weten we allemaal. Maar ik hoop dat we onszelf weer kunnen verrassen en wie weet wat dan de uitkomst zal zijn. Let the Games begin!'

Opgetekend door Mark Hoogstad