Champagne

In de zomer zoekt Marjoleine de Vos verkoeling. In de drank.

Sommige dranken hebben een bepaalde associatie waar ze niet makkelijk vanaf komen, hoe graag die dranken of hun gebruikers dat ook zouden willen. Champagne bijvoorbeeld. Champagne is feest en bij voorkeur oudjaar.

Een betreurenswaardige toestand. Want het is natuurlijk fout: champagne is licht, bruisend, drinkt plezierig weg en heeft een uitgesproken zomerse allure die past bij fruit en taart en in Frankrijk past-ie heel goed bij koekjes. Maar ook bij alle andere dingen past champagne en bij elke stemming past champagne.

Ik citeer de grote Franse kok Paul Bocuse: ,,Ik vind het een uitstekend idee uitsluitend champagne te serveren: eenvoudig en heerlijk.''

Zo.

En met champagne bedoelde Bocuse ongetwijfeld champagne, want hij is een Fransman, maar wij hoeven dat er niet mee te bedoelen.Wij kunnen ook een lekkere crémant drinken, een Spaanse bruiswijn als de Codorníu (lekkerder dan Freixenet, die is mij te zoet), een sekt of een vonkelwijn uit Zuid-Afrika als het maar een plezierig droge bruiswijn is.

Laatst gepicknickt, met uitzicht over meer, weilanden, vuurtoren. Eerst gezwommen in het meer. Toen de kleine meegetorste grill aangestoken waarop even later de makrelen werden gelegd (niets heerlijker om te grillen, visgewijs, dan makreel), toen een glaasje champagne, dat wil zeggen Codorníu gedronken.

Ik weet niet wat andere mensen nodig hebben om gelukkig te zijn op een zomeravond, maar volgens mij was dit ruimschoots voldoende.

Het is natuurlijk wel zaak om de champagne-achtige een beetje rustig naar de picknickplek te vervoeren zodat je daar niet ordinair hoeft te gaan staan knallen en spuiten, een picknick is de Tour de France niet. Maar wie gewoon loopt met de champagne in de koelbox, en niet onderweg uit verheugenis allerlei rare sprongetjes maakt, die kan enorm gaan zitten genieten. Een Zuid-Afrikaanse vonkelwijn heet Groot Geluk. Dat drukt het wel uit.

Thuis kan het ook. De crémant de Bourgogne waarvan we een tijdje geleden een doosje kochten, maakt dat we veel vaker iets te vieren hebben. En dankzij Bocuse kunnen we de viering al maaltijdend voort zetten, want salade niçoise zonder niçoise (nu ja, ik bedoel: zonder tonijn en ansjovis) maar met een zojuist gebakken zonnevisje ernaast (een goddelijke vis die van zichzelf heerlijk boterig smaakt en dikke stevige flanken heeft en een zeer gelatinerend gratengestel) gaat ook best met champagne. Daar had de grote meester gelijk in. Hoe zei hij het ook weer? ,,Eenvoudig en heerlijk.'' De snob. Maar hij heeft gelijk.