Amerikaanse in de Franse keuken

Ze was misschien wel Franser dan ik, zei de fameuze Franse chef-kok Jacques Pepin gisteren in reactie op het overlijden van de 91-jarige Amerikaanse Julia Child, die haar landgenoten leerde koken met een Franse slag. Maar toen hij haar eens vroeg wat ze liever dronk bij een picknick, witte of rode wijn, zei ze: ,,Geef mij maar bier.''

Dat was typisch Child. Ze probeerde in boeken, maar vooral in haar tv-programma The French Chef, de Amerikanen iets van de subtiliteit van de Franse keuken bij te brengen, maar ze was niet snobistisch. Ze wilde vooral dat de Amerikanen koken en eten – liefst gezamenlijk – serieus namen. Naar aanleiding van de publicatie van haar biografie zei ze twee jaar geleden dat ze hoopte dat de Amerikanen in veertig jaar van haar hadden geleerd ,,dat het prima is om van koken te houden en om in de keuken te staan, dat het een uitstekende hobby is en [...] dat koken leuk is en eten belangrijk''.

Julia McWilliams werd in 1912 geboren in Pasadena in Californië. Ze studeerde geschiedenis en belandde tijdens de Tweede Wereldoorlog bij de Office of Strategic Services, de voorloper van de CIA. In Ceylon ontmoette ze haar latere echtgenoot, diplomaat Paul Child. Later vertelde ze dat hij het was die haar introduceerde in de wereld van de haute cuisine, op een moment dat ze amper wist hoe je water moest koken.

In 1948 werd Child als diplomaat in Parijs gestationeerd. Daar schreef Julia Child zich een jaar later, ze was toen al 37 jaar, in op de beroemde koksschool Cordon Bleu. Met haar eerste boek, Mastering the Art of French Cooking, dat ze samen met twee Franse collega's schreef, bracht ze veel Amerikanen voor het eerst in contact met de Franse keuken. Een televisie-optreden naar aanleiding van de verschijning van het boek leidde er uiteindelijk in 1963 toe dat ze een eigen kookprogramma op tv kreeg, The French Chef, waarvoor ze in 1966 een Emmy Award won en waarmee ze een ster werd.

In haar programma presenteerde Child zich als een `gewone' kok. Er viel wel eens een lepel of een pan en Child, met haar 1,85 meter lengte een opvallende verschijning, koketteerde soms met haar schijnbare onhandigheid als ze toegaf dat ook bij haar een cake wel eens verkeerd uit de deegvorm kwam.

Child ontpopte zich in latere jaren tot een tegenstander van de gezondheidscultus in de Amerikaanse keuken, met steeds meer vetarme en suikervrije alternatieven voor het `echte' eten. ,,Het gevaarlijke en ontmoedigende van deze tijd is dat mensen echt bang zijn voor hun eten'', zei Child in een interview in 1989. Ze sprak van ,,nep voedsel, dat de moeite van het eten niet waard was''.

Haar tv-programma eindigde altijd aan een gedekte tafel met de woorden ,,bon appetit''. Want net zo belangrijk als goed voedsel is genieten van een gezamenlijke maaltijd. ,,Dineren met vrienden of familie is een van de belangrijkste en meest onschuldige genoegens'' van het leven.