Algemeen verbindend verklaring afschaffen

Over het voornemen van minister De Geus om loonstijgingen in

CAO's niet meer algemeen verbindend te verklaren, is het laatste woord in de politiek en door de sociale partners zeker nog niet gesproken. `De bijl aan de wortel van het poldermodel' zal vaak klinken en verwacht moet worden dat werkgevers- en werknemersorganisaties op dit punt van ongekende eendracht blijk zullen geven.

Dat mag alleen al daarom geen verbazing wekken als men zich realiseert dat deze organisaties, onder het mom van `gezonde arbeidsverhoudingen' en `rust op de arbeidsmarkt' vooral ook de miljoeneninkomsten zullen willen beschermen die zij, net als van de Pensioenfondsbesturen, voor hun medewerkers ontvangen via de talloze organisaties waaraan werkgevers via de CAO verplicht zijn financieel bij te dragen.

Maar er is toch iets vreemds aan de hand: als vier schoenmakers afspreken voor het verzolen van schoenen een bepaald tarief te rekenen, dan staan de kartelwaakhond en de publiciteit klaar om dit voor een vrije concurrentie zo schadelijke gedrag te veroordelen.

Wanneer echter honderdduizenden werkgevers en miljoenen werknemers met elkaar afspreken om niet te concurreren op, afhankelijk van de bedrijfstak, zo'n 60 procent van de bedrijfskosten, dan mag dat en wordt dit via de algemeenverbindendverklaring door de overheid ook opgelegd aan al die bedrijven en werknemers die part noch deel hebben aan de buiten hen om gemaakte afspraken. Door internationale afspraken mag de NMa slechts toekijken.