Gedragsprobleem en kinderopvang

In het artikel `Meer mannen nodig in de kinderopvang' (NRC Handelsblad, 2 augustus) staat dat wanneer jongens te veel naar vrouwelijk rolmodel worden opgevoed, dit kan leiden tot allerlei gedragsproblemen op latere leeftijd. Als dit zo is, zouden gedragsproblemen onder jongeren de laatste jaren mijns inziens juist alleen maar afgenomen moeten zijn.

Mijn vader (en daarmee de meeste vaders van mijn generatie, 1965/1975) heeft zich weinig tot niet met mijn opvoeding bemoeid, laat staan dat mijn opa met mijn vader `de natuur inging'. Mijn moeder (en met haar vele andere moeders) was degene die ons opvoedde. Dit eenzijdige karakter van de opvoeding zou, volgens het artikel, dus hebben moeten leiden tot grote gedragsproblemen, groter dan tegenwoordig het geval zou moeten zijn. Is het namelijk niet zo dat mannen zich de afgelopen jaren alleen meer zijn gaan bezighouden met de opvoeding van hun kinderen? Misschien is het in mijn gezinssituatie wel erg extreem, wij hebben immers een fulltime huisvader.

Hoe komt het dan dat kinderen tegenwoordig in toenemende mate gedragsproblemen ontwikkelen? Ik denk dat het probleem niet ligt bij wie de kinderopvang verzorgt, maar bij de ouders die hun kinderen ,,naar de opvang doen''.

Ouders zouden zelf weer voor hun kinderen moeten zorgen i.p.v. ze drie tot soms wel vijf dagen buitenshuis te `stoppen'. In het materialistische Nederland is de aanschaf van een nog grotere nieuwe auto helaas belangrijker geworden dan het nemen van tijd voor elkaar. Pas als wij zelf weer verantwoordelijkheid nemen voor onze kinderen, kunnen gedragsproblemen in een later leven voorkomen worden.