Achterland

Deze plek op aarde wordt bijgehouden door meneer De Wit. Het is nu een beetje een rommeltje, zegt hij. Hij is er al een tijdje niet geweest. Twee maanden.

Alle vier toegangswegen naar het Noord-Limburgse Ospel hebben een kruisbeeld. Die zijn daar ooit door de pastoor neergezet om de mensen er aan te herinneren dat Jezus voor hen aan het kruis gestorven is.

Op mijn vraag waarom hij dit doet zegt hij: ,,Omdat de pastoor het gevraagd heeft.'' Van dat antwoord zijn we allebei even stil. Dan zegt hij: ,,Veertig jaar geleden.''

Hij zet zijn schop tussen het onkruid, duwt hem de grond in en wrikt. De kluit verdwijnt met het meegekomen zand over zijn schouder het greppeltje in. Meneer De Wit is geen prater. Ik weet nog wel een paar vragen, maar die ga ik niet meer stellen. Zou de pastoor destijds gevraagd hebben of hij die andere kruispunten ook bij wilde houden? Of zijn de kruispunten verdeeld onder de parochianen?

Hij steekt opnieuw zijn schop onder een kluit en gooit hem met een boogje achter zich.

Ik blijf nog even staan en denk aan dat ene antwoord. ,,Omdat de pastoor het gevraagd heeft.''

Na een tijdje wil hij toch nog iets kwijt. ,,Die boom heb ik zelf geplant. Veertig jaar geleden.''