Likijsje

Er zat een sprinkhaan op de tribune. Het beestje keek minutenlang onafgebroken naar de wedstrijd Feyenoord tegen Fulham. In de verzengend hete Kuip hing een lome sfeer rond het oefenduel, ik had alle tijd de merkwaardige bezoeker eens te bespieden. De achterpoten stonden geknikt in de aanslag voor een sprong, je kon de spierbundels zo aan de oppervlakte zien liggen.

De sprinkhaan was moederziel alleen. Misschien maar beter ook, in groepen vreten ze alles op wat groen en sappig is. Al is het nieuw aangelegde veld in het stadion niet zomaar meer door insectenkaken te vermalen; er is kunstgras in verweven.

Op dezelfde rij als de sprinkhaan zaten twee jongemannen naast elkaar met pen en papier naar de wedstrijd te kijken. Iedereen in de buurt wreef de ogen uit. Ja, ze waren het echt. Helemaal uit Amsterdam. Marco van Basten en John van 't Schip in De Kuip. Ze zaten er in het begin onwennig bij, zo op de stoeltjes van de pers. Een mooie zonnebril bood soelaas.

Met één sprong was de sprinkhaan inmiddels hard tegen een plexiglas wandje aangeknald. Na twee pogingen staakte het beestje de strijd en nam een adempauze op een betonnen rand. Op diezelfde rand, even verderop, zaten de bondscoaches in de zon. Ze hadden een oranje waterijsje gekocht, zonder stokje. Het was meer een staaf die je van onderen, door de verpakking heen, omhoog moest duwen. De nieuwe bondscoaches maakten o'tjes van hun lippen en zogen om de paar seconden aan de top van de ijsstick.

Van Basten zei vorige week tijdens zijn maiden speech dat de titel bondscoach hem niet zo goed paste. Hij zag bij dat woord een oude man voor zich. Hij heeft gelijk. Dick Advocaat zou nooit op de tribune aan een ijsje zonder stokje likken. Advocaat is te oud voor likijsjes. Hij bestelt bij voorkeur een coupe met drie bolletjes.

Van 't Schip en Van Basten stopten tegelijk met likken toen doelman Babos een bal liet glippen. Ze draaiden zich om naar de monitoren in de skybox direct achter hen om de herhaling te zien. Precies tegelijk draaiden ze weer terug, de zonnebrillen onafscheidelijk op de neus. Ze zeiden niets en likten weer verder. De Blues Brothers in optima forma.

In de tweede helft mocht Romeo Castelen zich in de kijker spelen. De nieuwe rechtsbuiten moet zijn plek bij Feyenoord nog verdienen. Van Basten heeft Castelen al geselecteerd voor het Nederlands elftal. De kleine voetballer toonde lef, ging met de bal aan de voet op zijn tegenstander af en passeerde. Van 't Schip noteerde een paar woorden op een velletje papier. Van Bastens ijsje was op, hij slurpte het laatste beetje vocht uit de verpakking.

Na tachtig minuten liepen de bondscoaches schuchter de tribune af. Ze moesten nog naar de Super Cup in de Arena. Van Basten had nog gezegd dat De Kuip toch wel de mooiste voetbaltempel van Nederland is. Met drie geselecteerde spelers van Feyenoord, dit erebezoek en de lofzang op het stadion is de Rotterdamse criticaster weer even de mond gesnoerd.

De sprinkhaan zag ik niet meer. Er hing in de laatste minuten van de wedstrijd op dezelfde plaats wel een spin aan een draadje, driftig bezig aan een web.

Romeo Castelen liep na de wedstrijd in een zomerse broek en mouwloos T-shirt naar buiten. Aan zijn wijsvinger hing een kledingzak. Er zat een clubkostuum in dat nog vermaakt moest worden. Hij heeft een korte romp en relatief lange benen, vandaar. Nee, hij wist niet dat Van Basten en Van 't Schip op de tribune zaten. Misschien zit hij wel bij de Nederlandse selectie voor het oefenduel tegen Zweden. Krijgt hij weer een nieuw kostuum.

De kledingversteller van Castelen heeft drukke tijden.