Hollands Dagboek: Maarten Blok

De Amsterdamse fietsenmaker Maarten Blok (23) ging drie jaar geleden naar de Europese top in Gotenburg om te demonstreren. Volgens de Zweedse autoriteiten mishandelde hij toen een politieagent. Blok, die ontkent, deed deze week een laatste poging om uitlevering aan Zweden te voorkomen.

Donderdag 29 juli

Na drie dagen de tenten van theaterfestival de Parade afgebroken en weer opgebouwd te hebben ben ik vanochtend weer vroeg opgestaan om naar mijn andere werk als fietsenmaker te gaan. Daar aangekomen bleek de eigenaar besloten te hebben tot volgende week dicht te gaan zonder dit aan mij door te geven. Daarop besloot ik maar zoveel mogelijk vrienden bij elkaar te krijgen om te gaan zwemmen. Na wat heen en weer gebel en ge-sms spreken we af om naar 't Twiske te gaan. Maar waarom vertel ik dit in een krant? Dat zou ik me afvragen als ik dit las.

Ik ben gevraagd deze week dit dagboek bij te houden omdat ik binnenkort uitgeleverd ga worden aan Zweden. Na drie jaar van wachten en onzekerheid is donderdag de laatste rechtszaak in Nederland, de komende zeven dagen zijn waarschijnlijk de laatste in een lange tijd dat ik vrij rond kan lopen en mijn vrienden kan zien. Hoogstwaarschijnlijk word ik half augustus echt aan Zweden uitgeleverd.

De hele middag is het een komen en gaan van mensen die even kunnen komen voordat ze moeten werken of die juist net uit hun werk komen. Om 20 uur komt er een groep mensen vergaderen, over mij, of beter gezegd over mijn zaak. Ik voel me altijd een beetje ongemakkelijk als ik ermee word geconfronteerd dat mensen er zoveel tijd en energie in stoppen. 's Avonds ga ik met vrienden wat eten en een film kijken met mijn vriendin.

Vrijdag

Interview met iemand voor het linkse vakbondsblad Solidariteit. Het is soms moeilijk aan mensen duidelijk te maken hoe het zit met mijn uitlevering, en met uitleveringen in het algemeen. Het is ook moeilijk om je voor te stellen dat je kan bewijzen dat je onschuldig bent maar toch naar een ander land wordt gestuurd. Dat de beslissing daarover jaren op zich kan laten wachten. En dat ze in de tussentijd je paspoort afpakken zodat je officieel niet mag werken (of zoals in mijn geval alleen bij een bepaalde werkgever waar ik niet word uitbetaald). Iets vooruit plannen kan niet, ook al heb je beloofd om mee te werken. Je wordt al gestraft zonder dat er een proces is geweest. Zo zit het Nederlandse systeem in elkaar. Je raakt er tot op zekere hoogte aan gewend, maar het laat je toch niet los op dagen zoals deze dat je er steeds over moet praten. Journalisten willen ook altijd weten hoe je je voelt en dat is nog moeilijker dan het juridische verhaal.

Gelukkig kon ik daarna snel naar huis om mijn driedelig pak aan te trekken en met mijn vriendin naar het openingsfeest van de Parade te gaan. Elk jaar op de openingsavond is de afspraak dat alle Parade-bouwers in pak komen. Dat is heel grappig omdat we er normaal altijd in de gaarste werkkleding bijlopen. Het was supergezellig, pas om 6 uur naar bed gegaan.

Zaterdag

Al om 10 uur wakker, ik kon niet meer verder slapen. De kater viel mee. Ik had met een vriend afgesproken vandaag ergens heen te gaan, de stad uit. We kunnen een auto lenen en vertrekken om 16 uur richting Zeeland met nog een vriend. Uiteindelijk hebben we in Vlissingen wat rondgelopen. Toen we honger kregen op de Boulevard een patatje gegeten. Terug langs de Deltawerken, maar het was al donker en mistig waardoor we niks hebben gezien. Een beetje een onzinnig tochtje, maar we hebben wel erg gelachen. Thuis te moe om nog wat te gaan drinken, nog wat op de bank zitten praten over een goede fietsvakantie als ik terug ben uit de gevangenis. Naar mijn vriendin gegaan om te slapen.

Zondag

Eindelijk lekker uitgeslapen. Ik had een afspraak met twee van mijn huisgenoten, de een cameraman en de ander journalist. Ze hadden bedacht om een uitgebreid interview met me te doen voor als ik donderdag inderdaad word vastgehouden. Het idee was om het in de duinen en op het strand bij IJmuiden op te nemen en het te combineren met een avondje aan het strand. Uiteindelijk zijn we maar tot tweederde van het verhaal gekomen voor de zon onderging.

Ik heb onder andere weer eens moeten vertellen wat er in Gotenburg nou eigenlijk gebeurde. Hoe we daar 's nachts aankwamen en in een door de gemeente toegewezen school gingen slapen. En hoe deze de volgende ochtend voordat er ook maar iets was gebeurd, werd omsingeld met zeecontainers. Over de klim over de containers waarbij ik werd gearresteerd. Hoe ik twee dagen later het land uit werd gezet met een gammel vliegtuigje. Over de klacht die ik toen tegen Zweden indiende en hoe ik daarna via via te horen kreeg dat ik werd gezocht. Hoe uit onderzoek bleek dat veel rechtszaken na de top heel raar zijn verlopen en dat er mensen zelfs op gemanipuleerd politiebewijs of voor technisch onmogelijke dingen heel zwaar veroordeeld zijn. Zelfs 10 tot 17 keer zwaarder dan gebruikelijk was in Zweden. In Zweden hebben politiegetuigen in de rechtbank altijd gelijk en worden mensen zelfs als deze politiegetuigen elkaar tegenspreken toch veroordeeld, zoals ook in mijn aanklacht het geval is. Maar ik heb even geen zin meer om erover na te denken.

Maandag

Na een nacht slecht slapen stond ik vroeg op om naar mijn werk te gaan. Omdat het zo rustig is in de zomer was ik om 13 uur al vrij. Aan het eind van de middag gingen we weer naar IJmuiden om te zwemmen en het interview af te maken. Nu ging het vooral over hoe de afgelopen drie jaar voor mij en mijn vriendin en vrienden zijn geweest. De constante onzekerheid en de stress die er uit voortkomt. Dat mijn vriendin de afgelopen drie jaar ernstige problemen met slapeloosheid heeft. Nadat de zon onderging zijn we terug naar Amsterdam gegaan om nog even op een terrasje te zitten.

Dinsdag

Weer niet zo goed geslapen en weer de winkel tot 13 uur gedraaid. Daarna met mijn vriendin de laatste belangrijke spullen verhuisd voor de opslag. Nog twee dozen naar mijn moeder en alle cd's en platen naar mijn vriendin. Verder is alles waar ik waarde aan hecht al weg. Daarna voor mijn woongroep gekookt en om 20 uur weer een vergadering met mijn steungroep. Daar hebben we het gehad over wat me in Zweden te wachten staat als ik vast zit voor het proces. Er is namelijk nog geen officiële aanklacht in Zweden, en ook het vooronderzoek is nog niet klaar. De datum die ze Nederland hebben gegeven voor de rechtszaak (7 september) is dus waarschijnlijk nep en wanneer de echte rechtszaak zal zijn kan niemand zeggen. Dat kan een paar maanden duren. Daarna ga ik nog wat drinken, later kom ik nog wat vrienden tegen die tot diep in nacht bezig zijn alles in orde te maken voor de actie die voor morgen is gepland.

Woensdag

Eindelijk weer lekker geslapen, kort maar diep. Met de Zweedse advocaat gebeld om nog wat onduidelijkheden door te spreken en daarna een afspraak met de Nederlandse advocaat om de pleitnota voor morgen door te spreken. Na drie nachten van weinig slaap voel ik me toch nog een beetje moe en vaag, ik heb ook weer serieuze pijn in mijn nek. Gelukkig zal dat na morgen wel minder worden, tenminste dat denk ik. Mijn advocaat zegt nu dat hij het zeer onwaarschijnlijk vindt dat ik morgen gearresteerd zal worden, hij denkt dat ik me gewoon mag melden, maar zeker is dat niet. Ook krijg ik iets nieuws te horen over de terugkeer na het proces. Ik wist al dat dat pas kan als de uitspraak definitief is geworden, dus ofwel nadat mijn hoger beroep en cassatie geweest zijn, of, als ik het zo lang niet volhoud, als ik daar vanaf heb gezien en mijn veroordeling voor iets wat ik niet heb gedaan accepteer. Nu hoor ik dat het op dat moment nog een half jaar tot een jaar kan gaan duren voor ik ook echt terug mag. Dat is wel even slikken.

Om er toch nog een leuke dag van te maken zijn we maar weer gaan zwemmen. Daarna wilde ik horen hoe de actie van de steungroep in Den Haag was gegaan. Ze hadden vandaag een 15 meter hoog containerkunstwerk van Zweedse kunstenaars beklommen om er een aantal spandoeken en een grote marionettenpop van minister Donner die door `Zweden' werd bespeeld vanaf te hangen. De actie was goed verlopen, geen problemen.

Zo meteen ga ik nog mijn tas inpakken, voor het geval ze me toch morgen arresteren. Wat schone kleren, een dik boek en een lijst belangrijke telefoonnummers wil ik in ieder geval bij me hebben.

Donderdag 5 augustus

Nog een nacht slecht geslapen en vroeg opgestaan. Ik reed met mijn moeder mee naar Den Haag voor het kort geding over mijn uitlevering. De zitting verliep wat mij betreft redelijk goed. Mijn advocaat, Victor Koppe, hield een goed pleidooi, het ging vooral over hoeveel langer ik waarschijnlijk in voorarrest ga zitten en op terugkeer moet wachten dan de straf is die ik omgezet in Nederland zou moeten uitzitten. De landsadvocaat leek soms niet zo goed voorbereid en de rechter was erg geïnteresseerd en vroeg veel door over de details. Het bleek bovendien dat minister Donner van Justitie eerst antwoord wil geven op Kamervragen voor ik word uitgeleverd en aangezien hij voorlopig op vakantie is, is de hele datum voor de rechtszaak die er was weer van de baan. Nu is het dus weer totaal onduidelijk wanneer ik mijn rechtszaak heb en wanneer ik naar Zweden moet. Voorlopig ben ik nog vrij, de uitspraak is op 16 augustus. Dan zal ik daarna ooit opnieuw afscheid moeten nemen.

De komende zeven dagen zijn waarschijnlijk de laatste dat ik vrij rond kan lopen