Het posthistorische laat zich niet zomaar vangen 2

Jos de Mul laat in een interessant vertoog zien dat het posthistorisch denken zijn intrede doet. Nu is posthistorisch een verlegenheidsterm die maskeert dat men (nog) niet precies weet wat er aan de hand is, zodat men een naamgevende precisering achterwege moet laten.

Posthistorisch impliceert, als we De Mul volgen, dat klassiek historisch besef als leidraad voor het begrip van heden en toekomst aan het wankelen is. Met behulp van allerlei technologie, de recombinanttechnieken in het bijzonder, kan men spelen met verleden, heden en toekomst, constructen bedenken, vroegere levensvormen weer gestalte geven, de toekomst naar believen modelleren. Playing God, zoals June Goodfield het al in 1977 noemde. Posthistoricisme: misschien is Reco His een betere term, reconstructie/recombinatie, met een knipoog naar het oude Natte His. Of om met Bernlef te spreken: Binnen in de steen/woedde een storm/die alles vernielde/ Buiten op de steen/prijken de data waartussen/dit alles plaatsgreep/in een verleden zo grijs/dat het wel nu lijkt, zo meteen/en nog wetend van niets.