Leve dr. Phil

Op mijn laatste recensieavond zap ik consequent tussen zes uur 's avonds en middernacht, voor het verrassingseffect zonder er een tv-gids of overzicht bij te pakken.

Eerst een volstrekt onbegrijpelijk item over golf in het Sportjournaal, althans: voor wie die sport niet beoefent. Ik begrijp best dat je niet iedere keer alle regels van een spel kunt uitleggen, maar er in voor buitenstaanders volstrekte geheimtaal over spreken is weer het andere uiterste.

Dan blijken ineens M*A*S*H en O Moeder wat is het heet (Meet the gang, cause the boys are here, the boys to entertain you!!) over de in 1945 in India al wegzakkende Britse glorie een nostalgisch plekje op de buis te hebben (RTL5). De Engelse humor doorstond de tand des tijds aanmerkelijk beter dan de Amerikaanse, naar mijn smaak.

Actienieuws van SBS6 brengt een bijzonder item over een nu 81-jarige vrouw, die net 7.700 euro ontving vanuit Duitsland. Ze doorstond verschillende concentratiekampen. Zestig jaar na de oorlog nog Wiedergutmachung op z'n allersmalst. `Het meisje met de accordeon', onder die naam werd ze bekend, pakt het aan uit principe: volgens haar geeft dat namelijk aan dat `ze' fout zaten. Achteraf heeft ze er bovendien spijt van dat ze haar kampnummertatoeage twintig jaar geleden heeft laten weghalen, ,,het is toch een deel van je leven''. Verbijsterend om naar te kijken.

,,De zomer in al zijn facetten'', sprak Philip Freriks zonder met de ogen te knipperen na een Journaalbijdrage met een wel zéér hoog komkommergehalte: het leegzuigen en schoonspuiten van mobiele toiletten, van die bruine en afgrijselijke lichtblauwe plastic vierkante dozen die je steeds vaker in het landschap ziet staan. Was er nou echt niks anders te vinden? Dan vond ik die kampmevrouw bij SBS als onderwerp interessanter. Dat hoort natuurlijk in deze statige krant eigenlijk niet, iets bij het volkse SBS meer diepgang vinden hebben dan het NOS-journaal. Stiekem wordt dat laatste nog altijd geacht de norm te zetten – en het budget is daar ook naar. Maar sinds Gerard van Westerloo in M bij deze krant prachtig beschreef hoe het er op de Journaalredactie in de praktijk toegaat, bestaat zacht gezegd reden voor enige nuancering.

Benieuwd of overigens een cameraploeg de redactie van NRC op zou mogen voor een kritisch portret. Lijkt me sowieso een prachtig tv-programma: confronteer journalisten rechtstreeks met een klacht over hun werk, liefst live. Het is merkwaardig genoeg de laatste beroepsgroep die handen voor camera's houdt en `geen commentaar' in telefoons blaft wanneer ze zelf eens onder vuur ligt.

In de film As Good As It Gets ontdooit Jack Nicholson als aanvankelijk racistisch en homofoob schrijver met honden- en smetvrees beetje bij beetje. Acteren met je mondhoeken, knap.

Verder nog meer Vrouwe Nostalgia: Daar blijf je voor thuis (AVRO; over oude tv-programma's) en Typisch 70 (RTL4). Trendwatchers noch wetenschappers zijn er al uit wat ons beweegt zo nostalgisch te wezen. Leuk, die oude beelden te zien, al heeft het geheel wel een hoog tobbedansgehalte. En wie zit er nou op te wachten, althans dat zou je zo denken, om te weten dat Jack van Gelder de in de jaren zeventig populaire Opel Manta een Feyenoord-auto acht, doch Jeroen Pauw deze ook heden ten dage nog mooi vindt?

Sonja Barend in 1968 aan een agent achter z'n bureau en een papiertje met het antwoord erop voor z'n neus zeer bedeesd horen vragen ,,En, hebt u voor het rijverkeer nog een aantal wenken?'' was weer wel heel aangenaam.

Dr. Phil ten slotte blijkt zich te hebben ontworsteld aan zijn status van bankgast bij Oprah door in de late avond een eigen programma te hebben veroverd bij de zender Yorin. Hij lijkt een geweldige gladjanus naar onaangenaam commerciële Amerikaanse snit, maar kraakt niettemin prettig harde noten met z'n gasten als ze smoezen verkopen.

Moge zijn geest, zo luidt mijn bede na een weekje intensief kijken, over het gehele Nederlandse tv-verslaggeverskorps vaardig worden.

Dit is de laatste aflevering van directeur communicatiebureau Ton Elias over televisieprogramma's.