Hoe vang je een mustang ?

Mijn pony Belinda gedraagt zich in de zomer anders dan in de winter. Dat komt omdat ze 's zomers heel goed voor zichzelf kan zorgen.

In de wintermaanden, als de pony's op stal staan, word ik 's ochtends en 's avonds met veel gehinnik en gebries begroet. Belinda doet dan alsof ze me het liefste baasje van de wereld vindt. Ze geeft zachte duwtjes tegen mijn schouder, als een kat die kopjes geeft. Maar ik weet dat al dat geslijm maar één doel dient: ze wil eten! Want als ik eerst de andere pony's hooi en haver geef, begint ze ongeduldig met haar hoeven tegen de staldeur te trappen. Dan is ze opeens niet zo aardig meer.

Nu de zon volop schijnt staan de pony's de hele dag in de wei. Eten hebben ze niet nodig, want er staat gras zover als ze kunnen kijken. En water drinken ze gewoon uit de sloot. In de zomer hebben ze mij dus eigenlijk helemaal niet nodig. Af en toe fiets ik langs om te kijken of alles goed gaat. Of ze niet te veel last hebben van steekvliegen, en of ze elkaar niet te hard gebeten hebben. Vaak komt Belinda dan wel even nieuwsgierig naar het hek gedraafd. Met haar neus snuffelt ze in mijn jaszakken, want misschien heb ik wel van die lekkere paardensnoepjes met appelkaneelsmaak bij me.

Maar zodra ik haar een halster om wil doen, rent ze weg. ,,Bah, ik heb geen zin om te rijden'', lijkt ze daarmee te willen zeggen. ,,Ik heb toch vakantie, laat me met rust.'' En om te laten zien hoe erg ze van haar vrijheid geniet, galoppeert ze vaak nog even pesterig een rondje door de wei. Volgens mij denkt ze dan dat ze een wilde mustang is die met wapperende manen over de prairie rent. Als ze in zo'n bui is, lukt het me nooit haar te vangen. Want lassowerpen kan ik niet.

Ik moest haar dus te slim af zijn. Daarom liet ik het halster de laatste tijd om haar hoofd zitten. Als ze dan om snoepjes komt bedelen, kan ik haar met een snelle beweging vastgrijpen. Tenminste, dat dacht ik. Want tot mijn grote verbazing is het Belinda al drie keer gelukt het halster af te krijgen. Steeds komt ze me met een triomfantelijk en halsterloos gezicht tegemoet rennen. En hoe ik ook zoek tussen het hoge gras, de halsters kan ik nergens vinden. In twee weken tijd ben ik al een rode en twee blauwe kwijtgeraakt.

Hoe dat kan is een groot raadsel. Er zijn twee mogelijkheden. Of er loopt bij ons in de buurt een dief rond die 's nachts halsters van paardenhoofden steelt. Of Belinda heeft een trucje geleerd om zelf de gespen los te maken. Misschien heeft ze zelfs wel een geheime halsteropbergplaats. Nu ik erover nadenk: waarschijnlijk liggen al die halsters gewoon in de sloot.