Wraakoefeningen

Een greep uit de dubbeldikke zomer- nummers in de kiosk.

Een afgewezen minnares die zich heimelijk toegang verschaft tot het huis van haar ex om de potjes rimpelcrème van de nieuwe vriendin met houtlijm te vullen. Het dikke zomernummer van Vrij Nederland, dat vorige week verscheen, bevat tweeëntwintig van zulke door lezers ingezonden verhalen over wraak. De selectie biedt interessant inzicht in de vergeldingsdrang bij het beter opgeleide, verdienende en denkende deel der natie.

Acht stukjes gaan over terreur in huis en op straat: hinderlijke wegwerkers, medebewoners, hondenbezitters, verkeersdeelnemers of buren. Zes bevatten een afrekening uit passie: vier uitgevoerd door verlaten of bedrogen vrouwen, één door een bedrogen man en één door een op zijn juf verliefde schooljongen. In vier gevallen wordt wraak genomen op tirannie in de familie- of vriendschapssfeer. Drie wraakoefeningen gaan over een in de schooltijd opgelopen kwetsuur. Rest een bijdrage van een vrouw die gedurende de eerste levensmaanden van haar dochter dermate werd getergd door een kinderarts, dat zij deze jaren later, werkzaam op een computercentrum, wegvaagt uit het bestand van de gemeenschappelijke werkgever. Veertien bijdragen betreffen wraakoefeningen van een vrouw, acht van een man. Of VN heeft meer lezeressen dan lezers, óf vrouwen nemen gretiger wraak.

De meest lezenswaardige bijdrage is Een kopje suiker van Johanna B. De schrijfster neemt wraak op een immer neerbuigende en kiftende bovenbuurvrouw door de bovenbuurman te verleiden. Huiselijk drama, overspel en wraak ineen. Toch stemt het achter elkaar lezen van deze wraakoefeningen wat mismoedig. Hoeveel kleinzieligheid is nodig om het voertuig van een zich misdragende automobilist met een spuitbus te bekladden – en dat nog handenwrijvend op te schrijven ook?

Voorts in dit nummer een paar mooie stukken. Over de teloorgang van de Italiaanse ijssalon in Nederland bijvoorbeeld. En een aangrijpend artikel over een naïeve kok die, in de ban van een Dominicaanse minnares, de dood vond door de inname van een groot aantal bolletjes cocaïne. IJzingwekkende details, opgetekend uit de mond van de ouders van het slachtoffer: ,,Als die dingen openbarsten, knal je uit elkaar van binnen.''

VN ging op zoek naar de vrouwelijke energie die zou uitgaan van het Zuid-Afrikaanse plaatsje Nieu Bethesda waar prinses Irene zich zo senang voelt en schetst op iets afstandelijker wijze de wereld van de wonderdokters die zich verschuilen achter namen als Mr. Bouba, Mr. Wahap en prof. Hassan. Zanger Thomas Acda zet uiteen hoe hij zich door de dood van zijn broer en de geboorte van zijn zoon hervond: ,,Ik kon bijna niet wáchten tot dat moment waarop het leven niet meer om mij zou draaien.''

In een essay doet fotograaf Hans Aarsman verslag van de impasse in de hedendaagse fotografie. Manipulatie door computerprogramma's en de alomtegenwoordige digitale camera hollen de traditionele fotojournalistiek uit. Hij betoogt dat de World Press Photo-onderscheiding dit jaar zou moeten gaan naar de makers van de beelden uit de Abu Ghraib-gevangenis. ,,De fotograaf van het hardcore wereldnieuws zal in de toekomst degene zijn die toevallig in de buurt was en een gsm op zak had.''

Vrij Nederland, verschijnt wekelijks, €4,95.