La vache qui rit

Dat zouden meer mensen moeten doen!

ASML, de fabrikant van uitgekiende machines voor de mondiale chipindustrie, krijgt per 1 oktober een nieuwe, Franse bestuursvoorzitter en iedereen mocht gisteren bij de aankondiging al direct weten wat Eric Meurice in Veldhoven gaat verdienen.

Openheid vooraf scheelt onrust en verontwaardiging als aandeelhouders pas achteraf de hoogte van de topsalarissen ontdekken. De KPN-commissarissen moesten na het aantreden van bestuursvoorzitter A. Scheepbouwer eind 2001 meerdere malen tekst en uitleg geven over zijn beloningspakket, doordat de details daarvan als salamiplakjes aan het beleggend publiek werden gevoerd.

De Ahold-commissarissen overvielen vorig jaar een toch al verhitte aandeelhoudersvergadering met de beloning van bestuursvoorzitter A. Moberg. De vlam sloeg in de pan. Even dreigde een klantenboycot van Albert Heijn. Moberg deed enkele weken later wat concessies.

ASML heeft de belangrijkste elementen van de beloning van Meurice op zijn website gezet. Hij komt van elektronicabedrijf Thomson en werkte ook bij Intel, een klant waar ASML graag meer zaken mee doet.

Wie de beloning van Meurice vergelijkt met die van zijn voorganger Doug Dunn bij ASML ziet hoe de goudhaantjes in het bedrijfsleven erop vooruit zijn gegaan. Dunn's arbeidscontract is ooit bij de Amerikaanse beurscommissie SEC gedeponeerd. Dunn kreeg bij zijn aanstelling per 1 januari 2000 een miljoen gulden basissalaris, in 2003 verdiende hij 590.000 euro. Meurice krijgt straks 600.000 euro, zeg: 1.320.000 gulden. Dat geeft een jaarlijkse groei van zes procent sinds 2000. Thomson geeft geen details over de salarissen van directieleden, maar het gemiddelde van de 18-hoofdige directie was vorig jaar ruim vijf ton.

Maar ook de baas levert in. Dunn kreeg 200.000 aandelenopties als tekengeld, Meurice krijgt 125.000 stuks.

Dunn had een contract met een looptijd van vijf jaar, met een gouden handdruk die kon oplopen tot twee jaarsalarissen. Meurice heeft conform de normen van goed bestuur volgens de commissie Tabaksblat een vierjaarscontract, met een maximale afvloeiingsregeling van één jaarsalaris. Dunn kwam uit Engeland en kreeg 60.000 gulden verhuisvergoeding en acht weken betaald logeren in een hotel. De verhuiskosten van Meurice staan in het volgende jaarverslag.

Een hoger vast salaris werkt wel door in hogere extraatjes. De prestatiebonus blijft onveranderd 50 procent van het salaris, maar die van Meurice is automatisch meer waard. Dunn had één optieregeling, Meurice krijgt opties én aandelen die aan prestatiecriteria zijn gebonden.