Film over leugens journalist is ode aan de feiten

Naar verluidt liet debuterend regisseur Billy Ray zijn cast en crew naar de klassieker All the President's Men kijken voor hij met de opnamen van Shattered Glass begon. Dat is een aardig detail, want Shattered Glass gaat, net als de verfilming van het journalistieke avontuur van Woodward en Bernstein, over een spectaculaire onthulling. Alleen is dit keer niet de Amerikaanse president doelwit van de onthullers, maar een collega-journalist. Daar kun je uit concluderen dat het sinds de jaren zeventig bergafwaarts is gegaan met de status van de media. Toch geeft deze film meer aanleiding te denken dat het vertrouwen in goede journalistiek onverminderd groot is gebleven.

Shattered Glass is de zo op het oog tamelijk waarheidsgetrouwe weergave van de lotgevallen van Stephen Glass, jonge sterverslaggever bij de gezaghebbende New Republic.

We leren hem kennen als behaagzieke jongen, die ervoor zorgt dat iedereen op kantoor hem aardig vindt (,,geweldige lipstick, Gloria!'') en die bij de geringste aanwijzing van afkeuring pruttelt: ,,Ben je kwaad op me?''

Stephens podium is de redactievergadering, waar de verslaggevers vertellen waar ze mee bezig zijn. Hij vertelt niet over zijn onderwerpen, hij speelt ze na, zweept al zijn collega's op tot grote hilariteit en zegt ten slotte: ,,Het is een beetje flauw he? Ik denk niet dat ik er iets over schrijf.'' Waarna hij het natuurlijk toch opschrijft.

Als hij zo'n hilarisch artikel over hackers publiceert, krijgt een web-zine argwaan. Geen van de namen die in Glass' artikel staan, kan de journalist Adam Penenberg terugvinden. Langzaam trekt hij het net rond Glass dicht. Er is de geweldige scène van een conference call, waarbij Glass in de kamer van zijn hoofdredacteur de telefonische vragen beantwoordt van het web-zine. We zien de hoofdredacteur, Chuck Lane (mooie, ingehouden rol van Peter Sarsgaard), steeds ernstiger twijfelen aan zijn verslaggever. En we zien Stephen (Hayden Christensen, ook erg goed) steeds dieper leugens uitkramen, zoals Tom Ripley dat doet in de romans van Patricia Highsmith. Buikpijn.

De scenarioschrijvers hadden het drama natuurlijk voor het oprapen, maar het moet gezegd dat ze er een zeer intelligent script van hebben gemaakt. Het is een ode aan de feiten, en dus is de ruimte voor speculaties over de motieven van Glass beperkt, en voorzover aanwezig geheel voor rekening van de kijker. Wij mogen bedenken of het angst is voor zijn ouders, ijdelheid of pure pathologie die hem drijft.

De regie is dienstbaar aan het script en zo is Shattered Glass een tamelijk ouderwets goed in elkaar gezette film. Niet op weg naar de status van All the President's Men, maar dit gaat dan ook niet over een president.

Shattered Glas. Regie: Billy Ray. Met: Hayden Christensen, Chloë Sevigny, Peter Sarsgaard, Hank Azaria, Steve Zahn. In: Movies en Tuschinski, Amsterdam; Cinerama, Rotterdam; Babylon, Den Haag; Springhaver, Utrecht.