Lachen om vaders toupet

Met zijn vieren op één kratje bier staan. Vanuit het dak aan elastieken neerdalen om een achteloos weggegooid bosje bloemen te redden. Een wankele stapel bouwen van kratten, flesjes, een bierfust, en een kist met een vrijwilliger uit het publiek erin: de roemruchtige Ashton Brothers zijn weer terug op De Parade, met hun clowneske variétéshow Ballyhoo, opvolger van De tragiek van de onderman. Echt variété is het niet, daarvoor ontbreekt de techniek. De Ashton Brothers bouwen vooral op hun charmante, komische presentatie, en hun vermogen om van bijna niets een act te maken. Zo kunnen ze het aantrekken van een overall en een sportvest brengen als iets bijzonders, waarvoor ze een enthousiast open doekje krijgen.

Het reizende theaterfestival De Parade is dit weekeinde in de laatste standplaats Amsterdam aangekomen, waar het meest uitgebreide programma wordt gepresenteerd, met verschillende nieuwe acts. De belangstelling is massaler dan in andere steden, maar volgens de artiesten zijn de toeschouwers lastiger te veroveren en komen ze voornamelijk om te drinken.

Zangeres Lilian Hak bouwt in Vive Le Voyeur verder op haar show van vorig jaar. Ze zingt liedjes van haar cd Silence Feels Safe, aangevuld met covers, waaronder een prachtige langzame versie van Nirvana's Smells like Teen Spirit. De zangeres heeft een mooie, veelzijdige stem, de electronische begeleiding bestaat uit duistere beats en knerpende soundscapes.

Hak verzon een theatrale omlijsting bij haar concert: een videoscherm waarop een vrouw die wordt begluurd, twee naakte paspoppen in een etalage en beelden van voorbijgangers op de Parade te zien zijn. Het aardigste onderdeel vormen de close-ups van de toeschouwers. Minutenlang blijft het hoofd van een man op de vijfde rij in beeld, terwijl de computer, dankzij een link met de belastingdienst en de bank, allerlei persoonlijke data onthult: naam en adres, schulden bij café's en moeder. Van een blonde vrouw uit het publiek wordt onthuld dat ze in cyberspace bekendstaat als `blonde beer', en dat ze graag sekssites bezoekt. De gegevens zijn verzonnen, maar zouden echt kunnen zijn. We worden doorlopend bekeken en geven onze privacy op aan allerlei databestanden, wil Hak ons vertellen.

Bedankt lieve ouders van de Paardenkathedraal onderscheidt zich van de vele andere familiekomedies op De Parade doordat er langer dan dertig seconden over de vorm is nagedacht. Dit keer geen proletenbrillen en schreeuwende overhemden, maar een jaren-vijftigdecor met frisse blauw-witte motiefjes. Als de dominant kordate moeder van huis is (ze heeft iets met Oom Henk), leven de vader en de zonen zich uit in repetitieve imitaties van moeder en van elkaar, waardoor een beeld van sleur en walging opdoemt. De afstand scheppende vorm is een beetje te moeilijk voor een gehorige Paradetent. Het publiek lacht het hardste als vaders toupet opvliegt en een hoog bloot voorhoofd onthult.

Tussen de voorstellingen door kan het publiek terecht bij Kom Kutje Kleien, een creatieve workshop van de Rotterdamse kunstenares Yvonne Beelen. Aan oude schoolbankjes boetseren de deelnemers een persoonlijke impressie van een vagina, die vervolgens worden tentoongesteld in het Magistrale Museum der Vaginale Verbeelding.

Beelen stond eerder met haar installatie op muziekfestival Bazar Curieux en de Rotterdamse Museumnacht. Het Algemeen Dagblad veroordeelde toen in een hoofdartikel deze ,,platvloerse'' kunst als schoolvoorbeeld van de hedendaagse zedenverwildering, maar eigelijk is het eerder lief en onschuldig.

De Parade: 1 Ballyhoo! door de Ashton Brothers. 2.Bedankt lieve ouders door de Paardenkathedraal. 3. Vive le Voyeur door Lilian Hak. 4.Kom Kutje Kleien door Yvonne Beelen. Gezien: 2/8 Martin Luther Kingpark, Amsterdam. Aldaar t/m 15/8. Inl. (033)4654555 of www.deparade.nl