Het hart van Nederland

Wie iets over het Hart van Nederland wil weten hoeft niet te wachten op de zo genoemde nieuwsrubriek van SBS6. Want heel veel SBS-programma's geven immers voortdurend uitzicht op de hartkamers van heel veel Nederlanders. Wat je die zendgemachtigde ook kunt verwijten, zijn uitzendingen mikken bijna zonder uitzondering op onze harten en dat gebeurt meestal op een zeer toegankelijke en transparante manier. Het zou kunnen zijn dat een mens van die aanhoudende omgang met al die dagelijkse roerselen in al die miljoenen harten niets wil weten. Bijvoorbeeld omdat hij van zoveel transparantie draaierig wordt. Of omdat hij zijn en andermans emoties liever op een andere manier bespeeld ziet dan bij SBS gebruikelijk is. Maar dan moet hij wel weten dat hij behoort tot een minderheid die wordt bedreigd door het spook van de hooghartigheid – of zelfs al door dat spook is ingerekend. Zo gezien voelde ik me gisteravond een gewaarschuwd mens na mijn besluit om, je bent Zomerkijker of je bent het niet, de SBS-programma's Mijn leven als voetbalvrouw en Adam's family te bekijken.

Van het eerste programma hoop je dat de titel ongelukkig gekozen is en dat de geïnterviewde vrouwen niet slechts als aanhangsel van hun beroemde mannen zijn opgezocht. Je krijgt moed als je Bartina Koeman, de vrouw van, inderdaad, in de inleiding hoort zeggen dat vrouwen van zulke beroemde mannen als de trainer van Ajax ook wel eens zelf, en om zichzelf, enige aandacht wensen. Namelijk om iets over haar eigen ideeën en meningen te vertellen. Maar dan volgt een harde landing. Want die titel blijkt te passen, de hoofdpersonen hebben inderdaad alleen een rol omdat zij getrouwd zijn met een bekende voetballer (Kluivert, Gullit, Makaay, Winter enzovoort). Zij mogen meedelen of zij vaak naar het voetballen kijken, of zij het leuk vinden en of zij het spel begrijpen. Dat loopt in de meeste gevallen wel los. ,,Ik kijk als het moet. En alleen als mijn eigen man speelt of trainer is.'' Zo had Estelle Gullit, geboren Cruijff, in een eerdere uitzending gezegd. Over de kinderen en het werk in de keuken valt wat te horen, eventueel ook nog iets over de (vroegere) eigen werkkring. Een vraag als `hoe hebben jullie elkaar leren kennen?' ontbreekt niet.

Gisteravond kwamen de vrouw van de vroegere Feyenoorder John de Wolf en de vriendin van Ajacied Rafael van der Vaart aan bod. De eerste is getrouwd met een oud-voetballer, die nu zonder werk is. Dat aspect, de overgang van beroemd en welvarend naar de onzekerheid van de werkloosheid, had een aardig gesprek kunnen opleveren. Maar het kwam er niet van. Wel kregen we te zien dat Ingrid de Wolf programmamaakster Nada van Nie meenam naar de nagelstyliste. Sylvie Meis, de vriendin van Van der Vaart, is zelf beroemd als tv-presentatrice en leek daarom geknipt voor een goed interview. Maar ook die bal bleef voor open doel liggen. Zij gaf prijs dat Rafael veel waardering heeft voor haar borsten en billen terwijl zijn billen bij haar hoog scoren. Goede karaktertjes hebben zij ook, alletwee, mochten we weten. Ze zou meegaan als hij in het buitenland ging voetballen, zei zij. Twee moderne jonge mensen, ze sms'en onderling tientallen keren per dag. Meestal om te zeggen dat zij nog erg veel van elkaar houden, giechelde Sylvie, ,,dan voel ik me prettig''. Wat een misère. ,,Moet ik dat weten?'', krabbelde oud-premier Kok vroeger, in zijn knorrige momenten, soms in de marge van ambtelijke rapportages. Hij had bij SBS6 zijn hart kunnen ophalen, gisteravond.

Maar het kon nog erger, bleek even later. Adam Curry, die al veertien jaar partner is van de zangeres Patricia Paay, heeft een gezinsleven dat hem en SBS6 een televisieserie waard is. Gisteravond was er een prachtig uitstapje van het paar met hun dochter naar het prachtige Jamaica te zien. Adam zou daar zijn Patricia vragen met hem te trouwen. Nou, dat werd heel veel meer dan een burgerman zou denken over de bevestiging van een lang bestaande toestand. Zon, zee, veel lichte kleuren in lange glazen, schattige donkere mensen. Gelukkig was de camera steeds dichtbij. En dan die mooie muziek die ze daar maken, het was alsof Bob Marley en Harry Belafonte getuigen waren. Patricia zei ja, en gelijk had ze. Wat een eng gedoe, dacht ik. Dan toch liever hooghartig, dacht ik ook.