Contraband

Het schilderij van Paul De Lussanet op de hoes van The Painter toont een weelderig expressionistische saxofonist. Waarom Willem van Manen voor deze hoes koos, is een raadsel. Zelf speelt hij trombone; een portret van hem is het dus niet. Het is zeker ook geen verpersoonlijking van zijn muziek. Want de componist Van Manen is een realist met hooguit een surrealistisch trekje. Zijn ensemblemuziek is bij vlagen monumentaal en eclectisch, maar blijft altijd tussen de contouren. Daarbinnen weet hij zijn Contraband te laten klinken als geen andere bigband: rijk in contrast, spannend in opbouw en met het vermogen om binnen een minuut van combo-intimiteit tot orkeststerkte aan te loeien en weer terug te schakelen. Op The Painter, de zesde Contraband-cd, grijpt hij expliciet terug op zijn Ellingtoniaanse wortels. Alleen hele groten kunnen dat doen en niet klinken als slap aftreksel. Van Manen valt in die categorie.

Contraband: The Painter (Attaca Babel, 2496)