Voorzitterschap gemengde zegen

Levert het voorzitterschap van de Europese Unie het desbetreffende land ook werkelijk wat op? Als de vraag wordt gesteld aan de Ieren, die de leiding van de Europese Unie morgen voor een half jaar overdragen aan Nederland, volgt een lang nadenken. `Leuke punten' die voor Ierland zijn binnengehaald, kunnen niet direct worden genoemd. Het is eerder andersom: een mislukt voorzitterschap kan een land imagoschade berokkenen.

Ierland kan terugkijken op een goed half jaar omdat het er in geslaagd is zowel een akkoord over de Europese grondwet te bereiken als (ternauwernood) een akkoord over de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie. Was dit laatste niet gelukt, dan zou de mislukking op Ierland hebben afgestraald, hoewel de voorzitter voor het welslagen geheel afhankelijk was van de lidstaten.

Nederland zelf bewaart nog traumatische herinneringen aan `zwarte maandag' in 1992, toen het als voorzitter van de Europese Unie een voorstel voor de toekomstige structuur van de Unie geheel aan flarden geschoten zag worden. Omdat het Nederlandse voorzitterschap eindigde met de geslaagde top van Maastricht waar de basis werd gelegd voor de Economische en Monetaire Unie, was de buitenwereld de blamage al weer snel vergeten.

Nu de Europese toppen van regeringsleiders niet meer in het land van de voorzitter worden gehouden maar `gewoon' in Brussel is het public relations-aspect ook minder geworden. Betrokken Nederlandse ambtenaren zeggen dat het voor een half jaar leiding geven aan de Unie tegenwoordig vooral intern een positieve werking heeft. Op diverse departementen worden ambtenaren door de extra werkzaamheden min of meer gedwongen zich Europa eigen te maken.