Robin Hood

,,Volgens mij ken je me niet meer'', zei de dertiger toen ik hem voor de tweede keer voorbij liep.

Hij noemde zijn naam. Toen zag ik het.

M. debuteerde bij de professionals kort voordat ik de deur van het peloton achter me dichtsloeg. Soms deelde ik de kamer met hem. Ik was de mentor die hem de weg wees in het labyrint van het cyclisme. Later volgde ik de ontplooiing van het talent in de krant tot en met het ontslag op staande voet wegens het negeren van stalorders. Nog later vernam ik in een informeler circuit van zijn detentie.

,,Je hebt je haar geverfd'', zei ik.

De uren hierop volgend praatte M. me bij. Dat hij van zijn hart geen moordkuil maakte is zacht uitgedrukt.

,,Na dat ontslag stond ik ineens op straat. Wat kon ik? Altijd voor de sport geleefd. Ik kende het leven niet. Esther hield het niet meer bij me uit, ik ging in een caravan wonen. Van een caravan naar de Roxy is maar een kleine stap. Daar waren de pillen. Eerst xtc, later amfetamine. Ik, die als wielrenner nooit iets geslikt had, raakte verslaafd aan de amfetamine.

,,Eerst waren het pillen, later ging het er intraveneus in. Hier, zie je die kapot gespoten aders. Ik stond op anderhalve flacon per dag. Dat zijn vijftien shots. Jongen, er gaat niets boven amfetamine. Xtc, cocaïne, het is beginnerstroep. X. was mijn dealer, zelf zwaar verslaafd, leefde van de handel. Ik veroordeel hem niet. Altijd zuiver spul, alles netjes gesealt. Eén flacon kostte 45 euro. Later kon ik het zelf maken. Dat scheelt een slok op een borrel. Ik begon ook een beetje te handelen.

,,Ik ben niet paranoïde geworden van het spul. Het deed iets anders. Op een nacht reed ik rond in mijn auto, ik zag een tuinkabouter in een tuin. Die nam ik mee. Een paar weken later stonden er 150 tuinkabouters voor mijn caravan. Een vriendin zag in een hotel een levensgrote houten piccolo staan. Dan ga ik die toch voor je ophalen, zei ik. Ik brak in en zette het beeld op de passagiersstoel. Die nacht werd ik voor het eerst aangehouden door de politie.

,,Ik snuffelde graag rond in hotels. Ik ging er zwemmen en vermaakte de gasten. In Krasnapolsky stuitte ik op een kast met hoteluniformen. Binnen de kortste keren stond ik achter de balie koffers aan te nemen. Die ik meteen naar mijn auto bracht. Ik haalde er alleen cadeautjes uit voor mijn vriendinnetjes. Parfum, dat soort dingen. Paspoorten en dergelijke liet ik zitten. Je mag de mensen niet te veel ellende bezorgen.

,,De politie begon me te volgen. Ik zoek de dingen niet op, maar als ik gespoten heb komen ze vanzelf naar me toe, hield ik naar waarheid vol. De hoofdcommissaris heeft me na zes jaar uit de groef gehaald. Die stuurde me naar een afkickcentrum. Alles achter tralies, dat wel. Het werkte. Ik ben ook niet meer veroordeeld.''

Tot zover Robin Hood.