Hulsings perfecte animatie

Er zijn voor een animatiefilm slechtere plaatsen denkbaar dan het voorprogramma van American Splendor. Seventeen maakt zo in elk geval een goede kans te worden gezien door de juiste doelgroep. En de film verdient het. Hisko Hulsing maakte een volwassen animatiefilm met sfeervolle tekeningen, een wonderlijk gegeven en een betekenisvolle zwiep tot slot.

Een jonge bouwvakker wordt geplaagd door zijn grove collega's. Het zijn plagerijtjes met een seksuele ondertoon, die des te harder aankomen als je zeventien bent en met een mengeling van angst en verlangen staart naar raamprostituées aan de overkant.

De stijl waarin Hulsing de huizen heeft getekend, geven zijn verhaal de sfeer van Les triplettes de Belleville mee – een film die hij niet gezien kan hebben toen hij aan Seventeen begon; daar heeft hij vier jaar aan gewerkt. De huizen hebben iets Frans, bruin en vaal geel zijn de overheersende kleuren. Dreiging is ook in schijnbaar gevaarloze plaatjes steeds aanwezig.

's Avonds wordt de dreiging manifest op de kermis. De jongen slaat hallucineert. Over een vrouw die alle mannen terwille is, over een menigte die hem achtervolgt, over een auto die hem meeneemt langs een industrieterrein naar een Satansoffer en tenslotte een rijtje tippelhoeren van wie een hem eindelijk bevredigt – of niet?

Als hij wakker schrikt, de volgende ochtend op straat, ziet hij de raamprostituée weer, maar nu `weet' hij wat ze te bieden heeft. Hij neemt de bouwlift naar het dak – de finesse waarmee die lift is getekend – en onderweg omhoog gaan de seizoenen voorbij en de jaren, en boven is hij even grof als zijn collega's. Zo naverteld kan het slot gemakkelijk worden aangezien voor een uitweg. Maar zoals Hulsing die finale sequentie heeft getekend, is er geen aanleiding voor zulke bedenkingen. Het is meesterlijk.

Seventeen. Regie: Hisko Hulsing. In voorprogramma `American Splendor'.