BADLY DRAWN BOY

Er stonden Damon Gough alias Badly Drawn Boy drie dingen voor ogen bij het maken van zijn vierde cd. De muziek moest zo folky worden als die uit de jaren zeventig-cultfilm The Wicker Man, zo donker als Histoire de Melody Nelson van Serge Gainsbourg en zo positief als de soundtrack van Jesus Christ Superstar. Als een notoir under-achiever zou Gough makkelijk verstrikt kunnen raken in dergelijke ambities, maar One Plus One Is One is verrassend goed. Liedjes schrijven kon de zanger met de eeuwige theemuts op zijn hoofd al, maar voor het eerst zijn ze nu ook goed genoeg uitgewerkt om recht te doen aan de veelgemaakte vergelijking met John Lennon. In al zijn organische eenvoud doet het aan Elliott Smith en Joe Strummer opgedragen One Plus One Is One nog het meest denken aan de sfeer van The Beatles' witte dubbel-lp, met liedjes die soms voorzien zijn van uitbundige instrumentatie en soms tot hun naakte essentie werden uitgekleed. Alleen Badly Drawn Boy kan een nummer met de informele titel This is that new song laten klinken als een klassieker. Kinderkoor, dwarsfluit en andere rock & roll-vreemde elementen dragen bij aan een boeiende cd die lang mee zal blijken te gaan.

Badly Drawn Boy: One Plus One Is One (Twisted Nerve/XL)