`Artforum' weer op koers

In de nieuwe Artforum staat een leuk stuk van redacteur en parttime kunstdocent David Rimanelli. Die geeft sinds twee jaar, in het kader van zijn lessen kunstgeschiedenis aan New York University's Steinhardt School, aan zijn studenten een cursus `Maak je eigen Nan Goldin'. Techniek doet er daarbij niet toe, het gaat erom dat de studenten de semi-hippe beelden, semi-underground beelden van Goldin leren analyseren door ze zelf na te maken. Of het ze goed lukt wordt niet duidelijk, maar er staat ieder geval wel een prachtige foto van Chason Matthams bij het stuk, van een meisje in bed met verward haar, een gedoofd-wellustige blik en een sigaret in haar hand – alle Goldin clichés in een foto adequaat ontmaskerd.

Rimanelli's stuk geeft aan dat het goed gaat met Artforum. Het blad was, nadat de boom van Amerikaanse kunst aan het begin van de jaren negentig was uitgeraasd, een tijdje de koers kwijt, maar nu heeft het zijn plek weer gevonden. De pretentie om het hipste van het hipste te tonen heeft het blad niet meer, maar daar is een prettig soort afstand en ontspanning voor in de plaats gekomen die zelfs ruimte laat voor humor – meestal niet het sterkste punt van de hedendaagse kunstwereld. Artforum slaagt er echter de grote artikelenreeks over de heropleving van het minimalisme (naar aanleiding van de grote Donald Judd-expositie in Londen en twee minimalisme-overzichten in New York en Los Angeles) aan te kondigen met twee leuke kunstwerken. Op de voorkant van dit summer issue staat een namaak-affiche van John Waters die het Texaanse stadje Marfa, bedevaartsoord voor minimalisme-liefhebbers, aankondigt als een moderne artistieke Efteling: `See Donald Judd's bed!' `Win a date with John Chamberlain!' `Scare the Locals!' Nog leuker is het castinglijstje van `Minimal Art - the movie' dat Mel Bochner in 1966 schijnbaar achteloos op een blaadje krabbelde. Voor de rol van Judd had hij Sean Connery in gedachten, voor diens vrouw Jane Fonda, Carl Andre moest gespeeld moeten worden door Kirk Douglas en, de beste `cast' van allemaal: de spin-in-het-web-galeriehouder Leo Castelli door Frank Sinatra.

Hoe grappig ook, beide werken geven ook aan hoe gespannen de verhoudingen waren tussen de sobere minimalistische werken en de soms bijna goddelijke pretenties van hun makers. Daartegen biedt deze Artforum een adequaat tegenwicht, maar toch is dit nummer vooral een overzicht van de minimalistische artistieke prestaties. Het intrigerendste stuk is daarbij van de hand van de nieuwe Museum of Modern Art-conservator Ann Temkin, die beschrijft hoe kwetsbaar de schijnbaar solide en ongenaakbare beelden van Judd in de praktijk zijn. Juist doordat ze hun `visuele' informatie' tot een minimum beperken, leidt ieder krasje, elke vetvlek enorm af. En dat terwijl die schijnbare robuustheid de toeschouwers blijkt uit te nodigen eens lekker tegen de Judds aan te leunen of er een glas op te zetten. De problemen van conservering zijn nog groter doordat Judds beelden moeilijk zijn te restaureren, vooral doordat veel materialen die hij gebruikte niet meer in productie zijn. Misschien is in dit opzicht een cursus `maak uw eigen Donald Judd' geen slecht idee, met het verschil dat die cursus nog wel eens serieus zou kunnen uitpakken.

Artforum, zomer 2004, 296 blz. Prijs €10,90.