The Bees zijn een hippieband uit het jaar 2004

De Britse groep The Bees ontwikkelde op het Isle Of Wight een eigen mix van zonnige pop, reggae, jubeltrompetten en dansritmes. Deze week toert de band door Nederland.

Zelden was de titel van een popdebuut zo goed gekozen als Sunshine Hits Me, een cd vol zonnige muziek waarmee The Bees van het Isle Of Wight hun luisteraars in 20002 om de oren sloegen. Oprichters Paul Butler (zang, gitaar) en Aaron Fletcher (bas) lieten hun liefde voor muziek de vrije loop in een onweerstaanbare mix van Beach Boys-pop, reggae-invloeden, jubeltrompet, dansritmes en analoge knerpsynthesizers. Het debuut werd opgenomen in het schuurtje (`The Shed') in Paul's achtertuin, en vanuit het weldadige isolement van het eiland voor de Engelse zuidkust ondernamen ze met hun zesmans-vriendenclub excursies om de wereld te veroveren met vrolijke muziek.

Haast hadden ze niet, en daarom kon het meer dan twee jaar duren voordat de minstens zo kleurrijke opvolger Free The Bees er kwam. Eigenlijk waren ze vastbesloten om de nieuwe liedjes opnieuw in hun eigen achtertuin op te nemen. Totdat Paul Butler de klus aannam om een cd van eilandgenoot Drew Kennett (Songs From The Devils's Chimney) te produceren, waardoor hij zichzelf plotseling achter de knoppen vond van de Londense Abbey Road-studio. De herinnering aan The Beatles die hier hun belangrijkste werk hadden opgenomen, straalde af op de muziek van Drew en bracht Butler tot de vurige wens om The Bees in Abbey Road te laten neerstrijken.

Drie weken duurde hun verblijf in het heiligdom en het resultaat is dat Free The Bees nog meer dan het debuut is bezwangerd van sixties-psychedelica zoals The Beatles, The Moody Blues en The Byrds die in magische muziek wisten te vangen.

Het Isle Of Wight heeft een legendarische naam voor popliefhebbers die zich het gelijknamige festival uit 1970 herinneren. In augustus van dat jaar trokken The Who, The Doors, Miles Davis en Jimi Hendrix een half miljoen mensen naar het eiland voor een gedenkwaardig popfestival, een jaar nadat Bob Dylan op dezelfde plek zijn langverwachte rentree na zijn motorongeluk had gemaakt.

Butler en Fletcher waren zich bewust van de rockhistorie die er op hun eiland geschreven was, hoewel het Isle Of Wight zelf geen interessantere muzikanten voortbracht dan een zingende melkman en twee leden van de jaren tachtig-succesgroep Level 42. ,,Ik ben opgegroeid in het besef dat het mooiste popfestival aller tijden op een paar kilometer van mijn huis heeft plaatsgevonden'', zegt Butler. ,,Dat heeft mij altijd met grote trots vervuld. In zekere zin maakte dat het makkelijker om zelf popmuzikant te worden, want het voelde alsof Jimi Hendrix en Bob Dylan een deel van de eilandcultuur waren geworden. Psychedelische lichtheid en de Summer Of Love-gedachte zijn van grote invloed geweest op onze muziek. We zijn niet bang om voor hippies uitgemaakt te worden. Maar dan wel een hippieband voor het jaar 2004.''

,,Op het Isle Of Wight gaat alles wat langzamer dan op het vasteland'', zegt Fletcher. ,,Dat heeft zijn charme, hoewel er geen concertzalen zijn en je van het eiland af moet om voor publiek op te treden. Met de boot zit je in een kwartier aan de overkant. Wij houden ervan om weg te gaan, want Wight is de mooiste plek op aarde om naar terug te keren. Het is er landelijk en rustig. De perfecte voedingsbodem voor onze muziek, die tegelijk de levendigheid weerspiegelt van de plaatselijke bevolking. Bijna iedereen is familie van elkaar.

,,Toen we begonnen hebben we veel steun ondervonden van mensen die ons voorhielden dat we onze dromen moesten verwezenlijken. Eilandbewoners hebben een bijzondere relatie met de horizon. Ze zijn altijd nieuwsgierig wat daar achter ligt. Vandaar dat het ons geen moeite kostte om exotische invloeden als reggae en funk in onze muziek te verwerken. Van jongsaf is ons nieuwsgierigheid bijgebracht naar alle dingen die van ver komen.''

Free The Bees was een bevrijding, zegt Fletcher, omdat de cd voor het eerst door zes gelijkwaardige muzikanten werd opgenomen. Gitarist Kris Birkin, drummer Michael Clevett, trompettist Tim Parkin en organist Warren Hampshire droegen hun ideeën bij, waar het debuut nog voornamelijk door het oprichtersduo in elkaar werd geknutseld.

,,In Abbey Road hebben we echt als een band staan spelen, met alle interactie van dien. Nummers groeiden terwijl we eraan werkten, in tegenstelling tot de eerste plaat die op een veel stijvere manier tot stand is gekomen.,,

De meeste muzikanten die anno 2004 in Abbey Road opnemen maken gebruik ven de hypermoderne digitale apparatuur die daar net als in andere studio's de dienst uitmaakt. Zo niet The Bees.

Butler: ,,We hebben zoveel mogelijk kasten opengetrokken om oude versterkers, mengpanelen en effectapparaten af te stoffen die nog uit de tijd van The Beatles stammen. Alleen met die authentieke analoge spullen krijg je het warme geluid dat eind jaren zestig, begin jaren zeventig in zwang was. Dat was een ongeëvenaard goede periode in de popmuziek, zowel voor The Beatles als voor soulmuzikanten als James Brown, Aretha Franklin en Al Green. Tegenwoordig wordt de kwaliteit van een mengpaneel afgemeten aan de enorme hoeveelheid knopjes waarmee je elk facet van het geluid kunt regelen. Toen zaten er minder knoppen op, maar de klankkleur was oneindig veel warmer.''

The Bees houden intens van optreden en bereiden zich voor op een uitbundig festivalseizoen, dat hen deze week van het Engelse Glastonbury naar het Rotterdamse Metropolis brengt.

,,Het publiek verwacht een spektakel'', zegt Fletcher, ,,maar voor ons is het minstens zo spektaculair om te zien hoe zo'n mensenmassa reageert. Wij zijn niet het soort band met een duidelijke frontman die alle aandacht naar zich toetrekt. Alles beweegt, als vibreert en alles swingt bij ons op het podium. Op straat worden we individueel niet herkend. Pas als je onze rare en opbeurende mengelmoes van stijlen over je heen laat komen, herken je The Bees.''

Free The Bees (Virgin). 29/6 Doornroosje Nijmegen; 30/6 Melkweg Amsterdam; 3/7 Tivoli Utrecht; 4/7 Metropolisfestival Rotterdam.