Strak-soepele salsarock op Amsterdam Roots

De slotdagen van Amsterdam Roots leverden tenminste twee verrassingen op. Het New Yorkse Radio Mundial bleek een prima salsa-rock band en de Oezbeekse zangeres Sevara Nazarkhan presenteerde op een ijzersterke manier haar cd Yol Bolsin.

Op vrijdag en zaterdag bleef de Oude Zaal drie uur lang tjokvol en gloeiend heet bij het progamma Desert Blues, een `package' van drie groepen uit de Afrikaanse staat Mali. Met de touaregs uit de regio rondom Timboektoe als dragers van de traditie – hier zijn het de mannen die gezichtssluiers dragen – tot Habib Koite als heraut van de moderniteit. En met in het midden de troubadour Afel Bocoum, jarenlang waterdrager van afro-bluesheld Ali Farka Touré. Het eindigde eerder knus dan knallend met `heel Mali' op het podium, voorop een rij van zeven gitaristen. Vredig deinen kan uren duren.

In de Melkweg Max stonden op dat moment ook mannen op een rij, zij het helemaal achteraan. Ze hadden trompetten en trombones bij zich en zetten die soms ook aan de mond, maar het geluid dat naar voren waaide leek afkomstig uit een draagbare radio uit de jaren vijftig. Samen met een bas die bijdetijds boemde en drie ploeterende zangers leverde dat een zo raar geluidsbeeld op, dat de vraag of de Afro-salsa band Africando goed of slecht is, onbeantwoord bleef.

Wel overtuigend speelde eerder in dezelfde zaal het kwintet Radio Mundial van Jean en Richard Shepard. De broertjes hebben beiden een goede stem, zingen samen mooie harmonieën en leiden hun salsa-rock band strak maar soepel. Als broer één in plaats van zijn elektrische gitaar de traditionele cuatro inzet, leidt dat niet tot een lange lezing, maar een kort effectief betoog. Ook een percussie-solo op de timbales duurt precies lang genoeg om de aandacht vast te houden. Met een snuifje Santana van gisteren en verwijzingen naar nog oudere latin-pop houdt Radio Mundial de aandacht vast – zelfs tijdens een slepende bolero die bij de meeste latin-bands alleen maar dient om danspartners aan het `slijpen' te krijgen.

Dat er zaterdag werd gevoetbald was ook in de Melkweg goed te merken. Er was duidelijk minder publiek en alle concerten begonnen later. Voor de Oesbeekse zangeres Sevara Nazarkhan was dat geen reden om er met de pet naar de gooien. Al in het eerste stuk dat ze zong, een traditional met een grondtoon eronder, maakte ze duidelijk wat ze kan. Nazarkhan heeft een licht nasaal maar breed geluid en het geduld om iets moois op te bouwen. Ondersteund door een prima band met naast synthesizer en basgitaar ook een langhalsluit en cello, bracht zij naast dansante vluggertjes ook langzame stukken. Nazarkhan heeft genoeg talent om het gat te vullen dat haar landgenote Yulduz Usmanova laat vallen, maar het is afwachten of ze die grijpt.

Ook de Portugese Afrikaan Manecas Costa kwam zaterdag prima voor de dag. Door de dubbel bezette percussie kwam zijn boodschap zwaarder over dan op zijn zonnige cd, maar dat werd gecompenseerd door een bij vlagen ongelofelijke swing. Het publiek was daar heel gevoelig voor, waardoor zijn optreden geweldig uitliep. Dat het soefi-ritueel van de zwarte Indiërs van Sidi Goma in de theaterzaal concurrentie ondervond van de voetbalwedstrijd Zweden-Nederland in het theehuis betekende niks, en tegelijkertijd veel. Allah is hetzelfde als olé en dat staat weer voor o.k.

Amsterdam Roots Festival. Gehoord: 25, 26/6 Melkweg Amsterdam.