`Limburgse Muur' wankelt, maar blijft overeind

Tennisser Sjeng Schalken balanceerde gisteren op de rand van uitschakeling, hervond zichzelf en bereikte alsnog de vierde ronde van Wimbledon.

De grijns op het gezicht van Sjeng Schalken was groot. Na een maandenlange zoektocht naar `de juiste vorm', haalde hij in de derde ronde van Wimbledon het beste in zichzelf naar boven. In een gevecht van bijna drie uur versloeg de 27-jarige Nederlander gisteren op baan 13 de Zweed Thomas Enqvist in vijf sets: 5-7, 6-2, 3-6, 7-6 en 6-2. Vandaag treft een aan zijn rechterknie gekwetste Schalken de Amerikaan Vincent Spadea in de achtste finales van het Londense toernooi.

Zonder zichzelf een doel te stellen reisde Schalken anderhalve week geleden naar Wimbledon. Hoewel hij in de voorgaande twee edities de kwartfinales haalde, zag de Limburger zichzelf dit keer niet eens als een outsider. Zijn zelfvertrouwen had na een zeer matig verlopen voorseizoen zo'n deuk opgelopen, dat hij zich zelfs op het door hem geliefde gras amper kansen toedichtte.

Schalken ging naar Wimbledon in de hoop dat `het goede gevoel' er weer zou zijn. Dan zouden de resultaten vanzelf wel komen, betoogde hij vorige week. Al in de eerste week van het toernooi overtrof de altijd bescheiden tennisser zichzelf. In zijn partijen tegen achtereenvolgens Lee Childs, Todd Martin en Thomas Enqvist speelde Schalken bij vlagen zeer goed tennis. Het duel met de taaie Zweed noemde hij gisteren ,,de beste partij van het jaar''. En Schalken kon dan ook weinig anders dan zich nu als een outsider voor de titel te bestempelen.

Op de middelste zondag, die normaal gesproken als een rustdag geldt op Wimbledon, keken nog geen honderd mensen naar de partij tussen Schalken en de voormalige vier van de wereld. De tienduizenden Britten die een kaartje hadden bemachtigd voor de extra speeldag, toonden geen interesse in een duel tussen een nuchtere Nederlander en een koele Zweed. Het handjevol mensen dat wel de moeite nam om naar de tweede Nederland-Zweden van het weekeinde te kijken kreeg een prachtige partij voorgeschoteld.

De twee karaktertennissers dreven elkaar tot het uiterste. De 30-jarige Enqvist serveerde zeer sterk, waardoor Schalken amper vat kreeg op het spel. Toch kreeg de `Limburgse Muur' in de eerste set drie kansen om de service van zijn opponent te breken. Keer op keer liet de Zweed op de juiste momenten zijn beste opslagen zien. Mopperend en vloekend liep een zeer scherpe Schalken over de baan. ,,Kutservice! Wat een service heeft die jongen!'', schreeuwde hij bijna wanhopig. De frustratie werd nog groter toen Enqvist even later de set naar zich toe wist te trekken.

Het tekende de perfectionist Schalken dat hij daarna eerder beter dan slechter ging spelen. Even viel het niveau van Enqvist wat terug, en Schalken sloeg onmiddellijk toe. Binnen het halfuur was de stand weer gelijk. Terwijl duizenden Britten op een paar honderd meter afstand volksheld Henman naar een zege schreeuwden, was het rond court 13 muisstil. Alleen de zichzelf oppeppende tennissers overstemden het gefluit van de vliegende vogeltjes in het park. Enqvist was in de derde reeks de `bovenliggende' partij. Met een keihard ,,nee!'' nam Schalken afscheid van de set.

In de vierde set wisselden beide spelers zwakke met sterke momenten af. Schalken nam een break voorsprong, maar stond amper tien minuten later twee breaks achter. Op zijn tandvlees wist hij er nog een tiebreak uit te slepen. Voor de beslissende reeks greep Schalken naar zijn knie nadat hij het gewricht met zijn eigen racket pijnlijk had geraakt.

Aan het begin van de tiebreak leek het einde van het toernooi nabij toen de nummer 23 van de wereld zijn knie leek te verdraaien. Na een paar behandelingen van een fysiotherapeut kon Schalken toch verder. ,,Er zat geen kracht meer in mijn knie. Mijn spieren vielen uit'', zei hij na afloop.

De Nederlandse baseliner wankelde en kreeg twee keer een matchpoint tegen. Op indrukwekkende wijze bleef hij echter overeind. Op het tweede matchpoint voor Enqvist produceerde Schalken één van zijn in totaal achttien aces. In de ogen van de protesterende Zweed was de bal uit. ,,No question'', riep de Amerikaanse scheidsrechter Mike Morrissey. Een scheldkanonnade kwam Enqvist daarna op een waarschuwing en een boete te staan. Het was het teken dat Schalken zijn tegenstander mentaal verslagen had. De tiebreak ging met 10-8 naar Schalken, die daarna de vijfde set in 24 minuten met 6-2 gemakkelijk naar zich toetrok.

Met de vorm en het geloof in eigen kunnen zit het na een week Wimbledon wel goed bij Nederlands beste tennisser. Het is echter de vraag of zijn blessuregevoelige lichaam de klappen kan verwerken die Schalken de voorbije week heeft opgelopen. Naast een chronische kwetsuur aan zijn voeten, kreeg hij vorige week last van zijn rechterarm en daar kwam gisteren tegen Enqvist nog eens een pijnlijke rechterknie bij.

Na zijn ,,partij van het jaar'' tegen Enqvist weigerde hij echter te somberen. Aan op voorhand opgeven tegen Spadea dacht hij al helemaal niet. Schalken beloofde de toeschouwers van het duel met de Amerikaan een lang gevecht op gras, dat niet zonder slag of stoot voorbij zal zijn. Schalken, lachend: ,,De mensen die willen komen kijken kunnen maar beter een picknickmand meenemen naar de baan.''