Ben ik metroseksueel?

Epileert u uw benen? Gelooft u in huwelijkse trouw? Speciaal voor de mannelijke lezers van de Achterpagina vandaag de test: Ben ik metroseksueel?

Aan de Parijzenaar die wij vijftien jaar geleden enkele dagen te logeren hadden, refereren mijn toenmalige kamergenote en ik nog wel eens. Niet wegens de uiterlijke kwaliteiten van de man in kwestie, en ook niet om wat hij ons kon vertellen dat wij niet al wisten. Nee, als wij ons de Parijzenaar herinneren, gaat het altijd om die ene zin: ,,Tu me prêtes ta crème?'' (mag ik je crème lenen?)

Een eenvoudig potje dagcreme van het merk Ponds – het kon nog geen 7,50 gulden hebben gekost op het smoezelige vensterbankje van ons smoezelige badkamertje, maakte deze Fransman dol van enthousiasme. ,,Elle est superbe, ta crème'', riep hij maar steeds.

Van een serieuze vriendschap met de tu-me-prêtes-ta-crème-Fransman is het uiteraard nooit gekomen. Maar inmiddels is duidelijk dat wij argeloze meisjes eind jaren tachtig van de vorige eeuw te maken hadden met iemand die zijn tijd vooruit was. Met de informatie die nu beschikbaar is, blijkt de man uit Parijs geen `watje', zoals wij toen dachten, maar een `metroseksueel' te zijn geweest.

Metroseksuelen zijn mannen die cosmetica gebruiken, hun haar föhnen, dolgraag winkelen en uren voor de spiegel staan te draaien voordat ze naar buiten komen.

Mannen, kortom, die veel gewoonten van vrouwen hebben overgenomen, echter zónder daar consequenties uit te trekken. Met andere woorden: zonder homoseksueel te zijn. Metroseksualiteit is een nieuwe variant van de huidige én én-cultuur: én werken én kinderen, én eten én afvallen, én roem én privacy, én vlees én diervriendelijk etcetera.

Voetballer David Beckham is het meest spraakmakende voorbeeld van zo'n mannelijke vrouwelijke man, maar schrijver Harry Mulisch en bokser Regilio Tuur komen ook een heel eind. Omdat deze mannen bij vrouwen veel succes schijnen te hebben, is hier speciaal voor de mannelijke lezers van de Achterpagina de test: Ben ik metroseksueel?