Topbridgester zonder pokerface

Nederlands sterkste bridgester Bep Vriend (57) verdedigt met het Nederlands vrouwenteam de Europese titel op het EK in Zweden.

Een pokerface heeft ze niet. Niet dat je zoiets nodig hebt in bridge. Aan de gelaatsuitdrukking van Bep Vriend valt meteen het resultaat af te lezen van haar laatste wedstrijd. Vriend (57) is de sterkste speelster die Nederland ooit heeft gekend.

Na dertig jaar aan de top, beleeft ze elke wedstrijd nog steeds intens. Elke winstpartij is voor haar een godsgeschenk, dat ze breeduit lachend aanvaardt. De enkele keer dat het haar minder voor de wind gaat, zit ze er bij als een dood vogeltje. Ook voor de door de wol geverfde Vriend, die in haar rijke bridgeloopbaan alles al gezien en gewonnen heeft, blijft bridge een emotioneel spelletje.

Vriends staat van dienst is ongekend: twee wereldtitels, viermaal goud op Europese kampioenschappen en 25 nationale titels, waarvan drie bij de mannen. Als het aan Vriend ligt, gaat ze nog wel even door. In de bridgesport zijn er voorbeelden te over van kampioenen van in de zestig. De Verenigde Staten, de huidige houder van de Bermuda Bowl, telt drie teamleden in die leeftijdscategorie.

Op dit moment speelt Vriend in Zweden. Als lid van het Nederlandse vrouwenteam verdedigt zij er de Europese titel, die zij twee jaar geleden in Italië veroverde. Of titelprolongatie lukt valt nog te bezien, maar de vijfde plaats – of beter – moet volgens Vriend zonder meer mogelijk zijn. Dat is ook de missie van Nederland, dat in dat geval mag deelnemen aan de Venice Cup, het WK vrouwen dat volgend jaar wordt gehouden.

Leeftijd is geen doorslaggevende factor in het wedstrijdbridge. Met een scherpe geest en het nodige talent is veertig jaar topbridge haalbaar. Als het lichaam het toelaat tenminste. Wat Vriend betreft, ligt daar misschien een probleem. De laatste jaren werd zij geopereerd aan beide heupen. Met de linkerheup gaat het nog niet geweldig, maar dat is voor de vechtjas Vriend geen reden het bijltje er bij neer te gooien. Integendeel, bridge is belangrijk in haar leven. Liever doorgaan tot het bittere einde, dan zitten kniezen achter de geraniums.

Vriend beschouwt zichzelf niet als professional, maar haar leven is op bridge ingesteld. Als ze niet in het buitenland is voor een kampioenschap, speelt ze in de weekeinden wedstrijden of toernooien, traint ze met de vrouwenselectie, geeft ze bridgeles of schrijft ze voor bridgebladen. Financieel levert het niet veel op, maar als sporter met de A-status krijgt zij een toelage van sportkoepel NOC*NSF.

Het Nederlands vrouwenteam, met Vriend als belangrijkste lid, is een hechte formatie die al jaren in dezelfde samenstelling speelt. Wisselingen zijn er niet of nauwelijks. Sporadisch valt een speelster af. Het Nederlandse bridge is sinds enige tijd gezegend met een aantal zeer getalenteerde spelers van rond de achttien jaar. Twee van hen, Marion Michielsen en Rosalien Barendregt, wonnen dit seizoen al landstitels. In de bridgewereld is dat zonder precedent; de toekomst van het Nederlandse vrouwenbridge lijkt gewaarborgd.

Vriend beaamt dat maar ziet het jonge talent op korte termijn niet toetreden tot het vrouwenteam. ,,Daarvoor is meer nodig. Je moet ook passen binnen de groep.'' Vriend wijst op de plezierige sfeer die al jaren heerst in het Nederlands vrouwenteam. ,,Talent is niet alles. Een goede mentaliteit is goud waard. Je moet elkaar kunnen verdragen. Tijdens een internationaal kampioenschap zit je twee weken op elkaars lip, waarbij de spanningen hoog kunnen oplopen. Ruzies zijn dan dodelijk.''

Vriend wijst ook op het gebrek aan ervaring bij de jonge garde. ,,In eigen land doen ze het inderdaad heel aardig. Ze krijgen ook de nodige kansen om de internationale sfeer op te snuiven. Dit jaar is de jeugd mee naar Parijs geweest voor een oefeninterland. Daar kwamen ze duidelijk tekort. Hen nu al een EK of WK laten spelen, zou prematuur zijn. Over een paar jaar komen ze heus wel aan de beurt.''

De nieuwe structuur van de mannenkernploeg – los van de bridgebond – zou Vriend ook voor de vrouwen toejuichen. Met de huidige groep acht Vriend dat niet mogelijk. De vrouwen kunnen het zich niet veroorloven een deel van hun gezinsleven of baan in te leveren. ,,Bovendien, wat winnen we er echt mee? De bond zorgt prima voor ons en in Ed Franken hebben we een manager die alles voor ons regelt.''