EK historie

Dieter wie? Dieter Eilts. De waterdrager van Werder Bremen is een bijna vergeten voetballer uit de jaren negentig van de vorige eeuw. Hij werd in de Engelse pers met een bloedhond vergeleken en in de Duitse pers met een terriër. Vasthoudend was hij zeker, als een tegenstander hem voorbij wilde lopen. Toch kreeg hij slechts drie rode kaarten in zijn lange profloopbaan. Hij was meer een balafpakker dan een schenenschopper. Eilts was een laatbloeier. Hij debuteerde op zijn 24ste in de Bundesliga en speelde in totaal 390 competitieduels. Bijna allemaal in het witgroene shirt van Werder, waarmee hij twee keer landskampioen werd en drie keer bekerwinnaar. Hij speelde 31 interlands en nu komt het: hij werd uitgeroepen tot beste speler van Euro 96! Hoe was het mogelijk dat een technisch beperkte voetballer de voorkeur kreeg boven balvirtuozen als de Fransman Zidane, de Tsjech Poborsky, de Engelsman Gascoigne of de Nederlander Bergkamp? De juryleden van de UEFA waardeerden zijn vermogen om zichzelf weg te cijferen en zo clean mogelijk te verdedigen. Eilts was de stille kracht in het Duitse elftal, dat onder leiding van Sammer en Klinsmann met degelijk spel de Europese titel won. Met dank aan de blonde verdedigende middenvelder, die volgens een BBC-commentator nog geen pass over vijf meter kon geven. Eilts stopte in 2001 op 36-jarige leeftijd met voetballen. Hij werd scout en hulptrainer bij Werder Bremen.

Dit is de negende aflevering in een serie over de geschiedenis van het EK voetbal.

    • Jaap Bloembergen