`De pensioenproblematiek boeit me enorm'

Hoe bereiden mensen zich voor op hun oude dag? Vandaag Peter Broekhuijsen, die zijn pensioen prima heeft geregeld. ,,Maar de angst voor verlies verdwijnt nooit helemaal.''

,,Vanaf het moment dat ik op mijn 26ste ging werken, heb ik mijn pensioenzaken goed geregeld. Dat financiële bewustzijn heb ik overgehouden aan de tijd dat ik met mijn moeder en zusje in een jappenkamp zat. Na de oorlog kwamen we berooid in Nederland aan, we hadden alleen onze kleren nog. Mijn vader was in krijgsgevangenschap overleden. We kwamen in huis bij mijn grootvader, mijn moeder ging werken als medisch secretaresse. Mijn studie bedrijfseconomie in Rotterdam heb ik zelf bekostigd en een deel van de studie van mijn zus ook. De studieverzekering die mijn vader voor de oorlog in Indonesië had afgesloten, was na de onafhankelijkheid niets meer waard. Daar kon ik nog geen pakje sigaretten per maand voor kopen.

,,Ik heb mijn hele leven in loondienst gewerkt. Ik begon in 1963 bij KKC, dat later opging in KPMG. In die tijd heb ik een postdoctorale studie accountancy afgerond. Zes jaar later stapte ik over naar Unilever, waar ik tot 1997 ben gebleven. Destijds kon je nog niet je opgebouwde pensioenrechten meenemen naar een nieuwe werkgever, dus ik moest opnieuw beginnen met nul dienstjaren. Toen ik meer ging verdienen, heb ik dat pensioengat opgevangen met lijfrentepolissen. Uit mijn KKC-tijd krijg ik 38 euro bruto pensioen per maand, maar dankzij die lijfrentes heb ik nu, exclusief AOW, 5.000 euro bruto per maand.

,,Het goed regelen van mijn pensioen werd extra belangrijk door mijn scheiding in 1989. Mijn pensioenrechten moest ik delen met mijn vrouw. Gelukkig hebben we ons huis destijds erg goed kunnen verkopen. Zo kreeg mijn ex-vrouw geld om een huis te kopen, kon ik zelf een nieuw huis kopen én heb ik in Utrecht een huis gekocht voor mijn twee studerende kinderen – wel met hypotheken natuurlijk.

,,De situatie werd nóg gecompliceerder toen ik in 1992 hertrouwde met een vrouw die maar heel weinig pensioenaanspraken op haar ex-man had. Bovendien had ze door jarenlang verblijf met haar gezin in het buitenland zelf nauwelijks kunnen werken, waardoor haar pensioen slechts een paar euro per maand bedraagt. Daarom heb ik voor haar een aanvullend pensioen afgesloten. Dus als ik overlijd, heeft ze een partnerpensioen en haar eigen, gekochte pensioen.

,,Het feit dat ik mijn financiële zaken altijd goed geregeld heb, heeft niet alleen te maken met de valse start van mijn leven in een jappenkamp en de armoede die daar thuis het gevolg van was. Als accountant heb ik ook veel pensioenproblematiek van nabij meegemaakt. Bij Unilever raakte ik betrokken bij de aankoop en verkoop van bedrijfsonderdelen. In die hoedanigheid heb ik in 1997 een nieuw pensioenfonds opgezet voor de tweeduizend werknemers van vijf chemiebedrijven die Unilever afstootte. Sindsdien waren het aansturen en opzetten van pensioenfondsen mijn dagelijks werk.

,,Op mijn 62ste ben ik met vervroegd pensioen gegaan. Er was geen opvolger, daarom bleef ik op contractbasis aan als consultant. Ik vond het niet erg om door te werken, want het pensioenfonds was mijn baby. Ik ben sinds vorig jaar de eerste gepensioneerde die gekozen is tot lid van de deelnemersraad van dat fonds en ben nog steeds als adviseur verbonden aan een pensioenfonds van een inmiddels doorverkocht bedrijf.

,,Toen ik 65 werd, zei mijn vrouw: `en nu gaan we samen dingen doen'. Ik stopte met werken, maar ja, kort daarna kreeg ik een brief van de vereniging van gepensioneerden van KPMG of ik geen zitting wilde nemen in een adviescommissie. Inmiddels kan ik mijn hele week vullen met vrijwilligerswerk in het pensioenwezen: ik ben bestuurslid van de NVOG, een koepel van gepensioneerdenverenigingen van 57 pensioenfondsen. Ik zit ook in het bestuur van het Coördinatieorgaan Samenwerkende Ouderenorganisaties (CSO), dat 650.000 senioren vertegenwoordigt en een gesprekspartner voor de overheid is. De pensioenproblematiek boeit me enorm. Het gaat iedereen aan en de spelregels veranderen voortdurend. Senioren willen, net als werkenden, actief betrokken worden bij het veranderen van die regels. Dit proces komt langzaam op gang, maar er is nog heel veel te doen.

,,Ik heb altijd sober geleefd. Altijd geld achter de hand gehouden voor onderhoud van het huis, de auto, voor belastingen. Dan bleef er niet zoveel geld over voor gekke dingen. We gaan wel een paar keer per jaar met vakantie. Wandelen in de bergen. Van dure hotels houd ik niet.

,,Maar hoe solide je je financiën ook hebt geregeld, de angst dat je ooit weer alles kwijtraakt, verdwijnt nooit helemaal. Ik heb dat ook bij mijn moeder gezien. Tot ze een paar jaar geleden overleed, heb ik dertig jaar haar administratie gedaan. Als ze een jurk wilde kopen, vroeg ze aan mij of dat wel kon. Terwijl ze een hele garderobe had kunnen aanschaffen, zo spaarzaam was ze. Van haar erfenis heb ik nu een reservepotje.''

Dit is deel 11 in een serie over financiële planning voor de oude dag. Volgende week het slot.

Naam: Peter Broekhuijsen (66)

Beroep: gepensioneerd pensioenfondsbeheerder

Woonplaats: Huis ter Heide

Burgerlijke staat: gehuwd