...de krant antwoordt

De lezers van de krant zijn vrijdag op dit punt inderdaad verkeerd geïnformeerd. Zaterdag is de fout hersteld. Maar de vraag hier is of de rechtzetting in de rubriek `Correcties en Aanvullingen' toereikend is geweest. De correctie stond een dag later op pagina 2 onderaan, een plek waar de lezer ook gewend is deze rubriek aan te treffen.

Sneller kan het niet. De toon van die rubriek is altijd zakelijk, de presentatie sober. In de hiërarchie van de pagina ziet het er alleen niet uit als belangrijk nieuws. Anderzijds heeft de foutenrubriek door z'n vaste plaats het grote voordeel van herkenbaarheid.

Ik lees die rubriek zelf niet alleen als een vorm van zelfkastijding maar ook als een correctie op m'n geheugen. Het is een belangrijke service voor de lezer, die soms ook nog amusant is.

Ik vermoed dat deze rubriek in de beleving van de lezer wel eens heel prominent kan zijn – ik lees er tenminste vaak correcties op artikelen die me in de krant zijn ontgaan. Je komt er de schrijnendste rekenfouten in tegen. De ergste zijn verbeteringen van eerdere correcties. Sommige correcties lijken meer met ijdelheid of verlegenheid te maken hebben; een verkeerd gespelde naam, een vergeten credit. Dat relativeert onbedoeld de rectificatie van ernstige fouten, die er op dezelfde zakelijke toon in worden opgenomen. Dat is dus niet goed.

De correctie die deze lezer in de krant liet opnemen was mij bijvoorbeeld niet opgevallen als een stevige fout, terwijl het dat wel was. De foutieve mededeling over een bijlage bij een brief waarin iets zou hebben gestaan werd herhaald, waarna werd afgesloten met de mededeling: ,,Dit stond echter niet in die bijlage.'' Nou en, denk je dan. Zoiets leest meer als een dienstmededeling, dan als het opbiechten van een verkeerd weergegeven politiek feit.

Bij een dergelijke grotere fout vind ik dat de lezer beter moet worden ingelicht over het bericht waarin die voorkwam. Een toelichting over de context en de mogelijk eveneens verkeerde conclusies die de lezer had kunnen trekken, had hier niet misstaan. In dit geval had er ten minste bij moeten staan waar het gewraakte feit dan wel vandaan kwam, als het niet in die bijlage had gestaan.

Dat houdt tevens in dat een hoofdartikel waarin op basis van een deels verkeerde weergave van de feiten een oordeel is geveld, niet zó kan blijven staan. Heeft de krant nog steeds `twijfels' bij de `professionaliteit' van procureurgeneraal De Wijkerslooth, nu hij over de betrokken militair intern kennelijk alleen heeft meegedeeld dat deze `laagdrempelig' is bij het gebruik van geweld? Het hoofdartikel noemt de handelwijze van het OM in de gehele kwestie laakbaar ,,vanaf het prille begin'', signaleert een richtingenstrijd tussen Justitie en Defensie en noemt het duo Donner en De Wijkerslooth een ,,ongemakkelijke combinatie''. De gehele kwestie is uitgelopen ,,op één grote wanvertoning''. Grond voor twijfels en vraagtekens worden te over aangedragen – maar om dit toe te spitsen op de inhoud van de bijlage, in het bijzonder op de professionaliteit van De Wijkerslooth? Nee, dat valt in het licht van de feiten zoals die kennelijk liggen, niet vol te houden. We hebben op dit punt dus aan de professionaliteit van de verkeerde getwijfeld.

De vraag blijft nu open wie dan wél heeft verteld dat de militair werkte voor de Bijzondere Bijstands Eenheid en in het buitenland aan geheime missies deelnam. Jammer dat de briefschrijver dat er niet even bij vertelde.