Verzet

Zestig jaar na dato. Eindelijk.

Op de parkeerplaats van een stadje op Mallorca vroeg een meneer ons: ,,Sprechen sie Deutsch?'' We deden dat ein wenig.

,,Wo ist der Bahnhof?''

In een miniseconde flitsten de beelden voorbij: de oorlog, Arie en Gé Temmes, heldhaftige vaders. De dramatische wending.

Er was maar één mogelijkheid! Zonder een spier te vertrekken, zeiden wij in koor: ,,Do! Do ist der Bahnhof!'', en wezen beiden in dezelfde richting.

Voor die Duitse meneer en zijn mevrouw moet de vakantie op een ramp zijn uitgedraaid, maar wij stonden pal. Eens in het leven doet zich een kans als deze voor. Helden waren we. Eindelijk.