Nederlaag voor Het Nationale Ballet

Body/Voice leek zo'n mooie voorzet. Daar zou Het Nationale Ballet mee gaan scoren. Scheidend Holland Festival-directeur Ivo van Hove gaf een jaar geleden de kersverse Nationale Ballet-aanvoerder Ted Brandsen opdracht een dansvoorstelling te maken met de stem als thema. Het werd een duo-productie, met een ballet van Brandsen zelf en een van rechtsvoor Krzysztof Pastor. Van Hove's opdracht kon leiden tot een goedmaker voor het feit dat de club jarenlang was uitgesloten van de Holland Festival competitie. Nu was de tijd gekomen voor revanche, de club krijgt een kans, zal de elegante Van Hove hebben gedacht.

De titel Body/Voice refereerde aan de roemruchte Nationale Ballet dansmatch Live/Life uit 1979, waarvoor destijds Hans van Manen en Rudi van Dantzig tekenden. Spraakmakend danstheater was dat, een internationale zege voor de Nederlandse dans.

Met zijn opdracht zette Ivo Van Hove Het Nationale Ballet voorzichtig op een eigentijds spoor. `Body' verwijst naar de expressie van het lichaam, `Voice' naar hoe zo'n lichaam net als een stem voertuig kan zijn voor emoties, de combinatie naar hoe dat op elkaar inwerkt. Zo'n onderwerp vraagt om een experimentele of oorspronkelijke benadering, makers als William Forsythe of Greco/PC Scholten zouden er wel raad mee weten.

Helaas: Body/Voice bleek een slappe vertoning. Omdat de choreografen geheel gescheiden te werk gingen, ontbreekt cohesie en evenmin leverde de duo-constructie een boeiend verschil op. `Body' blijft na een anekdotische opening hangen in een uitgesponnen pas de deux met videobeelden uit jaren zeventig clips. `Voice' zet op een geëxalteerde muziekpastiche een illustratie van `twee eeuwen balletgeschiedenis' neer en verliest het thema geheel uit het oog.

Dat de club vervolgens publiek moest werven via gereduceerde kaartjes voor hun thuiswedstrijd, zegt iets over het gebrek aan populariteit bij het huidige Holland Festival-publiek. Erger is dat HNB de indruk wekt überhaupt de aansluiting bij de hedendaagse dans te missen, bijvoorbeeld door steeds maar zwaar te blijven leunen op de reputatie van Hans van Manen. Dat is een zwaktebod. Een club moet vooruitkijken, niet in nostalgie wegglijden.

Met Conny Janssens choreografie Washington Square Dance in het veld werd op op dansgebied op het nippertje nog een strakke bal gelanceerd op het Holland Festival. Die zat. Die wel.