Kunst uit Duckstad in het Cobra Museum

In het Cobra Museum in Amstelveen zijn momenteel veel kinderen, moeders en Donald Duck te zien. De zeventigjarige eend van Disney is onderwerp van een aardige tentoonstelling die knap schommelt op de grens van vermaak en kunst. De tweede tentoonstelling in het Cobra Museum, Bestiae Animatae (Bezielde Dieren), waggelt ook, maar op een veel vertrouwder manier: tussen goede en minder goede kunst.

Donald Duck is natuurlijk een bezield dier en tussen de omslagen van zijn vrolijke weekblad, speelgoed en uitvindingen van Willie Wortel hangen zelfs echte schilderijen (van de Fin Kaj Stenvall met steeds een wat verdwaasde Donald). Toch gaat het hier om wat het museum laat zien op die andere expositie. ,,Afbeeldingen van dieren fungeren als een schakel tussen de mens en de natuur'', beweert een bord aan het begin van Bestiae Animatae. ,,Ze vertellen iets over de plaats die mensen tegenover de natuur innemen. Deze tentoonstelling laat zien dat daarin veel opvattingen mogelijk zijn...''

En inderdaad, een achteloos over de schouder gedragen zalm van fotograaf Sarah Lucas is heel iets anders dan Dieter Roths konijntje van poep. De met vissen behangen negerin van Michiel Hogenboom is anders dan de harmonika-opbergmap vol pauweveren en vliegertouw van Josephine Sloet. Twee opgehangen eenden van Tom Claassen zijn grappig omdat je net uit Duckstad komt.

Pas het Allegoric Being van Milan Kunc brengt iets van de beloofde verdieping – de ,,veelheid aan opvattingen'' blijkt een ander woord voor een rommeltje. De waarde van de expositie ligt in de kracht van enkele werken van de bijna dertig ,,toonaangevende'' kunstenaars. Op het kleurige schilderij van Kunc uit 1984 staat een droomdier met koeienhoofd, giraffennek, olifantenpoot en vissenstaart. Het kauwt prikkeldraad en naast het dier ligt een gebarsten spiegel. Met ogen als kruisjes staat het wezen daar maar wat te staan in het roze avondlicht. Voor je het weet droom je weg in surreële spinsels. Dat het allegorische wezen gouden munten poept is met de verse herinnering aan een in zijn geldpakhuis duikende Dagobert Duck een weggevertje. Ook de kinderen weet Kunc te raken. ,,Het is een bijzonder dier'', legt een moeder aan haar dochtertje van een jaar of zes uit.

De winkel met blikken vislucht van Servaas uit 1991 is inmiddels melig en gedateerd. Het weerzien met de grote houtskooltekening van Enzo Cucchi A terra (1980) vergoedt veel. Een blaffende hond, gelijnd aan een boom en een grote, duistere, ovale maan. Het zegt niets coherents over de relatie tussen mens en natuur – de gedachte aan een Postbus 51-spotje over asociale vakantiegangers is zelfs storend – maar Cucchi maakt je stil.

Zo zijn er nog een paar waardevolle werken. Zoals de slak van Mario Merz (een slakkenhuis op een heuveltje van klei en in het middelpunt van genummerde cirkels) en de Composition Trouvée van Guillaume Bijl: een naïef geschilderd portret van een koning Boudewijn-achtige militair, met daarboven een echt gewei van een eland en op de vloer een slapende vos in een bananendoos. ,,Hij is dood, denk ik'', zegt een oma tegen haar kleindochter. Verder is het vooral van: plaatjes met dieren, leuk!

Leuker is dat de kinderen die voor Donald Duck komen naar boven moeten voor het vervolg van hun expositie. Onderweg naar de video met Duck-tekenfilms en tientallen ingelijste litho's van Disney's toptekenaar en bedenker van Duckstad Carl Barks moeten ze door Bezielde dieren. Deze combinatie is een geslaagde vondst van het museum. Dat naast het videohoekje ook nog echte kunst uit Duckstad hangt, is een schitterende toegift. Iemand heeft daar de `originelen' opgehangen van schilderijen die te zien zijn in Donald Duck-verhalen.

Tentoonstelling: Donald Duck, 70 jaar jong en Bestiae Animatae. Cobra Museum, Sandbergplein 1, Amstelveen. T/m 29/8, di-zo 11-17. Inl. 020-547 5050; www.cobra-museum.nl