Finse liedjes tussen latin feestmuziek

Links-rechts, op-en-neer, heen en weer. Er was in de Melkweg gisteren veel beweging, niet in de laatste plaats van de musici zelf. Het meest actief was de hip-hop groep Daara J. uit Senegal die het podium vulde met enorme sprongen en bij deze gymnastische demonstratie met succes de zaal betrok. 'Bopp sa Bopp, Bopp sa Bopp', zet alle zorgen uit je kop. 'Bopp sa Bopp, Bopp sa Bopp', dan valt het ontbreken van een band niet zo op.

Bij de uit Montpellier afkomstige Clotaire K klonk er ook muziek uit een doosje, maar speelde er eveneens een levende ritme-sectie. Dat de leider zich ook liet horen op een elektrische Arabische luit en zijn raps lanceerde met zijn gezicht verscholen achter een handdoek, gaf dit in veel rook gehulde concert een extra snuifje midden-oosten mystiek.

De Cubaanse Parijzenaar Raúl Paz en de Madrileense Amparo Sánchez zouden eens moeten onderzoeken of er tussen hun bands geen transfers mogelijk zijn. De linksbuiten van Paz hanteerde diverse saxofoons maar was volkomen onhoorbaar, de rechtsachter van Sánchez' Amparanoia daarentegen speelde zo luid op zijn trompet dat hij een uitstekende match zou zijn voor de versterkte viool in de band van Paz. Een fusie lijkt geen goed idee want al grazen beide bands in dezelfde wei – latin feestmuziek met uitlopers naar zelfs polka –, ze hebben allebei een ritmesectie die moet pompen om niet te verzuipen. Voor onze Hollanders bleek dat gelukkig geen bezwaar, die dansen als het moet zelfs op het Wilhelmus.

Bij zoveel heisa om op te vallen, val je natuurlijk het meeste op door iets volslagen anders te doen. De zang van de Finse Laplander Wimme in de koele en stille Theaterzaal contrasteerde hevig met de zweetmuziek in de zalen beneden. `Joik' heet de zangstijl die Wimme presenteert en die op een andere manier ook wordt bedreven door de bekendere Mari Boine. Wimme's korte a capella liedjes gaan over bergen, beren, kalveren en vogels. Maar de meeste spanning wekt hij op met zijn schijnbaar vrije li-la-lo improvisaties. Daarbij laat hij zich begeleiden met links de akoestische traditie, vertegenwoordigd door een middelbare man die gitaar, banjo en zelfs ukelele speelt, en rechts een vertegenwoordiger van de moderniteit die uit keyboard en laptop met veel smaak de meest fantastische samples haalt. Er wordt niet gesprongen en zelfs niet geschuifeld. Bij Wimme's hoogstpersoonlijke kreten, van hoge falset tot deep-throat gegrom, bonkt uitsluitend de ziel in de borst.

Concerten: Amsterdam Roots Festival. Gehoord: 24/6 Melkweg. Het Festival wordt vandaag en morgen in de Melkweg vervolgd en zondag in het Concertgebouw besloten met een concert van het Atlas Ensemble