Doelman schiet Portugal naar halve finale

In het Stadion van het Licht stonden de Engelse en Portugese voetbalsterren in de schaduw van een onbekende doelman uit Lissabon. Ricardo Pereira, de specialist van Sporting, stopte in de strafschoppenserie de dertiende penalty, van Vassell, met blote handen, voordat hij zelf de veertiende feilloos inschoot. Daarna werd hij bedolven door zijn ploeggenoten en tot nieuwe held van de natie uitgeroepen. Estadio da Luz schudde op zijn grondvesten bij de ontknoping van de zoveelste opwindende voetbalavond.Ricardo hielp Portugal aan een plaats in de halve finale, waarin Zweden of Nederland wacht.

Hoe was het mogelijk dat meer dan de helft van de zestigduizend toeschouwers uit Engelsen bestond? Ze hadden voor woekerprijzen op de zwarte markt kaartjes gekocht van minder bedeelde Portugezen. Beide supportersgroepen zaten kriskras door elkaar; volgens de eerste berichten hebben zich in het stadion geen ongeregeldheden voorgedaan. In Lissabon gingen vannacht honderdduizenden Portugezen zingend en zwaaiend de straat op. Ze werden bleekjes gadegeslagen door tienduizenden Engelsen, die hun verdriet wegspoelden met liters bier. Weer kreeg de wereldtitel van 1966 geen vervolg.

Het was nog wel zo mooi begonnen voor de Engelsen. Ze kwamen al in de derde minuut op voorsprong door een verkeerde terugspeelbal van Costinha. Owen profiteerde en volleerde de bal na een prachtige pirouette in het Portugese doel (0-1). De kleine doelpuntenmaker van Liverpool werd dit toernooi letterlijk overvleugeld door Rooney. Deze 18-jarige Boy Wonder had al vier keer gescoord en zou ook de Portugezen wel even een lesje leren in effectiviteit. Die voorspelling kwam niet uit. Rooney werd halverwege de eerste helft van de sokken gelopen en ging strompelend op zoek naar zijn verloren schoen. Hij werd vervangen door Vassell en blijkt een middenvoetsbeentje te hebben gebroken.

Na deze tegenslag leunden de Engelsen nog meer op hun hechte defensie, die ruim tachtig minuten een onneembare vesting was. De Zweedse bondscoach Eriksson verving Scholes door de meer verdeigend ingestelde Phil Neville. Engeland speelde met Scandinavische degelijkheid en de Portugezen hadden geen adequaat antwoord op deze vorm van antivoetbal. Achteraf beschouwd heeft Eriksson met de tweede wissel zijn eigen graf gegraven. Niet wereldster Beckham, maar volksjongen Scholes was de man in vorm. Zonder hem werden de spaarzame counters nog ongevaarlijker.

Het aanvalsspel van de Portugezen was frivool, maar ook rommelig en slordig. Met 61 procent balbezit hadden ze een groot veldoverwicht, dat in de buurt van het Engelse doel verzandde in gerommel. Met name Deco had een off-day. Hij werd weer voor de voeten gelopen door de oude maestro Figo, die veel moeite heeft de fakkel over te dragen aan de nieuwe generatie. Maar Figo demonstreerde een puike vorm, tot hij een kwartier voor tijd moegestreden naar de kant werd gehaald. Hij gaf zijn aanvoerdersband met een zuur gezicht aan Nuno Gomes en beende boos naar de spelerstunnel. Bondscoach Scolari kon er na afloop niet mee zitten dat Figo zijn ploeggenoten niet in de dug-out had aangemoedigd. ,,Ik weet zeker dat hij in de kleedkamer voor ons gebeden heeft'', reageerde de Braziliaan op de veronderstelde tweespalt in de Portugese selectie.

Zonder Figo en met vervanger Postiga begon de `thuisploeg' aan een slotoffensief, dat onverwacht maar verdiend zou resulteren in de gelijkmaker. Met dank aan twee `gouden wissels'. Uit een voorzet van Simao, die net Costinha had afgelost, kopte Postiga de bal in het Engelse doel (1-1). Het stadion ontplofte. Met nog zeven minuten reguliere speeltijd begon de wedstrijd van voren af aan. Vlak voor tijd werd een doeltreffende kopbal van Campbell afgekeurd wegens hinderen van de keeper. Ongeloof in het Engelse kamp.

Gesterkt door de remise was Portugal in de verlenging aan de winnende hand. Figo's maatje Rui Costa scoorde in de tweede verlenging met een zondagsschot waarin hij al zijn frustratie leek te hebben gelegd: 2-1. De spelverdeler was uit de basis verdreven door Deco. Op zijn oude dag toonde Rui Costa zich een pinch hitter van formaat. De strijd leek gestreden, maar dit keer juichte Portugal te vroeg. Vijf minuten voor het einde maakte Lampard gelijk, nadat Terry de bal uit een corner van Beckham keurig in zijn voeten had gekopt (2-2).

De man met de beste traptechniek ter wereld schopte vervolgens vanaf elf meter knullig in de grond en wees meteen naar de strafschopstip die niet egaal zou zijn gekalkt. Coach Eriksson verklaarde na afloop dat hij zich bij de UEFA al twee keer had beklaagd over deze plek des onheils. Na de misser van Beckham, die eerder tegen Frankrijk in hetzelfde stadion had gefaald en net als op het WK in 1998 (rode kaart tegen Argentinië) tot schlemiel van de natie zal worden bestempeld, legden alle spelers de bal zorgvuldig neer, voordat ze een aanloop namen. Iedereen scoorde, behalve Rui Costa die de bal ook huizenhoog over schoot. Vedetten en strafschoppen: het blijft een ongelukkige combinatie.

En weer begon het spel van voren af aan. Cole schoot raak, Postiga scoorde met een listig pisboogje. Vervolgens zag Vassell zijn inzet gekeerd door Ricardo, waarna de Portugezen voor de beslissing konden zorgen. Wie moet hem nemen?, vroegen de spelers in de middencirkel aan de bondscoach bij de dug-out. Scolari gebaarde naar Ricardo die nog bij het doel stond. Nuno Valente was dat ontgaan en liep naar de penaltystip, waar hij door zijn doelman werd teruggewezen. Met een droge knal schoot Ricardo voetbalminnend Portugal naar de zevende hemel.

Portugal

2

Engeland

2

Ruststand 0-1. Portugal wint na strafschoppen, 6-5. 3. Owen 0-1, 84. Postiga 1-1, 110. Rui Costa 2-1, 115. Lampard 2-2. Schdsr: Meier (Zwi). Tsch: 65.500. Gele kaart: Constinha, Deco, Carvalho (Portugal) Gerrard, Gary Neville, Phil Neville (Engeland).