De alledaagse waanzin van normale ouders

`,,Mens, laat die kinderen toch eens met rust!'' ,,Ik laat ze toch met rust!'' ,,Nee, dat is het juist, je laat ze niet met rust!'' ,,Wat moet ik dan doen, als ze zeggen dat ze zich van kant maken?'' ,,Niks'' ,,Hoezo: niks?'' ,,Niks!'' ,,Ja, maar ze hebben toch zeker een reden waarom ze dat zeggen?'' ,,Ja, dat jij ze niet met rust laat!'''

Welkom in het gezin van de vijftienjarige Lelle: een gefrustreerde moeder; een `emotioneel verpieterde' vader, een oudere zus die voortdurend met zelfmoord dreigt en een 15-jarige ik-persoon met anorexia die de familie bij elkaar probeert te houden.

Met Kwestie van geluk won de Berlijnse schrijfster Alexa Hennig (1973) in 2002 de Duitse Jeugdliteratuurprijs. Hennig is heel sterk in het schrijven van bijtende dialogen en goed getimede, pijnlijke komische situaties. De moderne waanzin is in dit gezin normaal geworden: zo belooft moeder haar oudste dochter – om een woedeaanval te voorkomen – een extra uurtje therapie, en in die therapie laat dochter zich aanpraten dat vader inbreuk maakt op haar integriteit (`Heeft je papa je wel eens vastgepakt?').

Op elke pagina is Lelles walging voelbaar voor de wereld van de volwassenen: haar vader die niet met haar moeder `knuffelen' wil maar wel de hele tijd de overbuurvrouw op haar kont slaat, en de zouteloze praatjes van haar moeder met de walgelijke Rita die naar goudsbloemencrème ruikt. ,,Daar word ik echt bang van, waar volwassenen zoal over praten'', zegt Lelle als haar moeder en Rita het over de acne van hun dochters hebben gehad.

Af en toe draaft Hennigs – net als haar personages – door (de zelf-ontmaagding van Lelle met een zelf gekleide piemel). Daardoor blijven Lelle en haar familie op afstand en kunnen ze niet echt ontroeren. Al mogen we Hennig wel dankbaar zijn voor het schaamteloos romantische happy end.

Alexa Hennig, Kwestie van geluk, vert.; Ab Bertholet en Hanneke Beneden, 189 blz, 15+, Querido, €12,50