Verliefd in een knuffellandschap

Het landschap oogt als een vreemde planeet. Op de zacht glooiende helling groeit geen gras, maar namaakbont, vriendelijke bruin teddyberenbont. Vooraan zitten twee mensen op krukjes. Ze huilen zacht, dan iets harder met schokjes waarbij ze grimassen trekken en echte tranen in hun ogen opwellen. Echte zoute tranen?

Over namaak en leugenachtigheid tegenover waarachtigheid in liefde en andere emotionele zaken gaat het bewegingstheater van het trio Meg Stuart, Benoît Lachambre en Hahn Rowe. De huilsessie waarmee Forgeries, Love and Other Matters opent laat zien hoe dat werkt. Gaat het om een eenvoudige fysieke methode om via een kramp in het lijf de huilemoties op te roepen – wat een aannemelijk imitatiespel oplevert – of om twee acteurs die de opgeroepen emoties niet willen bedwingen en in een soort trance geraken – wat spontane emoties moet opdiepen uit het lichaam. Kortom wat is echt en wat is namaak, en hoe werken fysieke actie een emotie samen?

De Amerikaanse choreografe Meg Stuart heeft vaker in haar werk het lichaam als `medium' gebruikt, als willoos doorgeefluik van emoties en energie. Dat klinkt ongrijpbaar maar haar beide groepsstukken ALIBI (2002) en Visitors only (2003) hadden een sociaal kritische inslag. De eerste gaf een schrijnend beeld van ontheemding en het tweede was een zwartgallig commentaar op ons bestaan in een cynische wereld. Hier is het onderwerp liefde of de prille ontmoeting en dat maakt het meteen onnozeler. We zien Lachambre als aapman een oerschreeuw slaken en vervolgens is hij de stoere versierder met zonnebril. Stuart speelt het wankel op de pootjes staande vrouwtje en doet een nukkig meisje na dat ineens moet plassen.

Sommige van de aan film en reclame ontleende clichébeelden zijn leuk, vaker zij ze melig. Grappig zijn de verkleedpartijen en het ronddarren in een idyllisch knuffellandschap, maar tegelijkertijd is dat oppervlakkig. Pakkend is alleen de slotscène, wanneer Lachambre met wetenschappelijke precisie haar lichaam analyseert. Maar op den duur gaat haar ijdele spel nogal irriteren.

Het boeiendst in Forgeries, Love and Other Matters is eigenlijk nog het aandeel van multi-instrumentalist Hahn Rowe. Die creëert een subtiel muzieklandschap met behulp van veel elektronica, twee elektrische gitaren, een platenspeler, een theremin en zijn stem. Zijn muziek, die even transparant is als doordringend, compenseert het gebrek aan regie en overbrugt de saaie momenten.

Holland Festival: Forgeries, Love and Other Matters door Damaged Goods & par b.l.eux.. Gezien: 22/6 Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 25/6. Inl. 020 530 53 01.