Mozart en honden in desolaat decor

De honden in Wolf door Alain PLatel zijn minder grillig dan de titel van dit enerverende danstheater doet verwachten. De veertien dieren, variërend in grootte, zijn zo gedresseerd dat ze een gedweeë choreografie vormen. Een blaft wanneer een danser een gevecht uitvoert met een stuk plastic. En de show steelt een parmantig schoothondje, dat nieuwsgierig heen en weer dribbelt.

Wolf treft direct vanaf het begin een agressieve toon. Het haveloze decor toont een aftandse supermarkt, afgezet met ijzeren hekken. Hier vinden de honden hun verblijf, hier wordt in de eerste scène een stelende zwerver in elkaar geslagen. Op de eerste verdieping brengen de musici van het Klangforum Wien een collage van Mozart-aria's uit opera's als Die Zauberflöte, Le nozze di Figaro en Così fan tutte. De klanken zijn bewust vervormd, soms elektronisch. Het is muziek die past in een desolate achterafbuurt. De groep van twaalf dansers draagt spijkerbroeken en T-shirts van de straat, net als de drie zangeressen.

Platel en zijn gezelschap Les Ballets C de la B doorbreken de esthetiek van opera en dans. Midden in de lyrische aria Voi che sapete uit Le nozze klapt een van de dansers met geweld tegen het houten decor aan. Dat is natuurlijk ontheiligend en de zangeres moet opnieuw inzetten. Deze scène is een van de sleutels tot Platels regie. Aanvankelijk liet hij zich laatdunkend en badinerend over Mozart uit. Hij associeerde hem met pruikentijd en theekransjes. Kennelijk heeft Platel zelfs een film als Amadeus gemist of nooit goed naar zijn muziek geluisterd. In Wolf heeft hij van die onkunde een deugd gemaakt en in de dans juist Mozarts demonische zijde benadrukt.

Veelbetekend is de danssolo van Raphaelle Delaunay die voor in haar strakke tricot een hondje meedraagt. Haar omvangrijke buik verhindert niet dat ze prachtig danst, haar lichaam wervelend en draaiend. Tot slot keert ze haar rug naar de zaal toe en baart ze het hondje. Een andere solo gaat over doodgaan. De danser valt en staat op, struikelt opnieuw en danst verder. Hij beweegt zich alsof hij breekbaar is. Soms is er tekst. ,,Ik zal laten zien wat muziek is'', zegt een van de danseressen die vervolgens hangend aan witte, zijden doeken door het hoge toneelhuis van Het Muziektheater zweeft.

Aan het slot ontbloten de dansers hun buik, dan klinkt er een daverend schot als van een terroristische aanslag. De streetdance wordt abrupt afgebroken. In trage bewegingen ontvluchten zij de plek des onheils en klimmen langs het hekwerk omhoog. De zwerver blijft dood liggen, omringd door zijn honden die hem tot leven willen wekken. De verbinding tussen Mozart en de straat, het verhevene en het banale, het heilige en de goot maken de kracht uit van Wolf. De dansers en musici zorgen voor een vitaliserende energie, rauw, erotisch en onthutsend.

Holland Festival. Voorstelling: Wolf van Alain Platel naar muziek van Wolfgang Amadeus Mozart. Gezien: 23/6 Het Muziektheater, Amsterdam. Te zien: 24, 25/6 aldaar. Inl.: 0900-300 1250; www.hollandfestival.nl