Huisartsen weigeren gehandicapten

Huisartsen weigeren vaak verstandelijk gehandicapten die in instellingen wonen, meldt de Inspectie voor de Gezondheidszorg in haar jaarraport over 2003.

Uit reguliere bezoeken die de toezichthouder deed bij instellingen voor mensen met een verstandelijke gehandicap, kwam vorig jaar naar voren dat huisartsen in hun praktijk deze patiënten weigeren. Volgens de inspectie voeren ze daarvoor verschillende redenen aan. Huisartsen zouden communicatie met gehandicapten lastig vinden, ze zeggen te weinig kennis te hebben van bepaalde syndromen waaraan de gehandicapten lijden en behandeling van deze patiënten zou hen te veel tijd kosten. Ook zouden huisartsen de betaling voor hun verrichtingen te gering vinden. Sommige artsen behandelen verstandelijk gehandicapten, maar brengen daarvoor wel extra kosten in rekening.

Het tekort aan gespecialiseerde artsen voor verstandelijk gehandicapten is het afgelopen jaar gegroeid, evenals het tekort aan huisartsen. Instellingen voor verstandelijk gehandicapten zijn in eerste instantie verantwoordelijk voor de zorg aan hun bewoners maar zij hebben vaak moeite gespecialiseerde artsen te krijgen. Dit komt voornamelijk omdat deze instellingen relatief klein zijn en te veel verspreid, aldus J. Lucieer, hoofdinspecteur voor de geestelijke gezondheidszorg en gehandicaptenzorg. Bij grote instellingen speelt dit probleem vooralsnog niet.

Volgens de inspectie zijn er ook enkele meldingen bekend van huisartsenposten die mensen met een verstandelijke handicap weigeren te behandelen. Lucieer: ,,Huisartsenposten nemen de diensten van huisartsen over, niet hun bijbanen. Werken voor een instelling voor verstandelijke gehandicapten geldt als bijbaan.''

De inspectie overlegt nu met de zorginstellingen en met het ministerie van Volksgezondheid om de zorg aan verstandelijk gehandicapten te kunnen waarborgen.