Bonnie Raitts stem krijgt vooral de geest in de blues

,,Als iemand hier een probleem heeft met zijn leeftijd, kijk dan eens naar ons! Wij hebben de tijd van ons leven!'' Bonnie Raitt (54) is zich heel goed bewust van de leeftijdsopbouw van haar publiek. Haar muziek is er ook naar: een bijzonder ambachtelijke, zelden heel erg bevlogen versie van wat we tegenwoordig `americana' mogen noemen.

Gelukkig betekent dat in haar geval dat er een stevige portie blues in zit. Want Bonnie Raitt mag zich in haar meer dan drie decennia omspannende carrière nog zo veel stilistische omzwervingen gepermitteerd hebben, inclusief een gastrol op het laatste album van reggaelegende Toots And The Maytalls en uitstapjes in de Afrikaanse muziek, in de blues liggen haar wortels en dat zullen we weten ook.

Raitt is op haar best als ze teruggrijpt naar die oervorm. Dan laat ze haar slidegitaar het meest overtuigend janken, dan krijgt haar stem enigszins de geest. Ze heeft er niet eens veel decibellen voor nodig: als een nogal saai nummer van haar laatste reguliere album Silver Lining wordt afgewisseld met een semi-akoestisch setje, sprankelt ze evengoed.

Zittend met een akoestische gitaar op schoot of, zoals in de toegift, achter een piano of staand, zonder een gitaar: dat zal allemaal wel. Het archetypische beeld van Bonnie Raitt is dat van een rijzige, slanke dame met een forse bos rood haar en een koket grijs lokje en: met een elektrische gitaar. Vooral met de slidegitaar in de aanslag is ze, als die term niet misplaatst is, heer en meester op het podium.

Toch kent haar slide-spel in al zijn sierlijkheid niet de maniakale intensiteit die de beste beoefenaren van dat vakgebied uit de snaren kunnen jakkeren. Dat geldt een beetje voor het hele concert: vakmatig bekeken heeft ze haar zaakjes goed voor elkaar, wat ook blijkt uit de verrichtingen van haar vier begeleiders.

Dat haar politiek-activistische hart op de goede plaats zit willen we ook wel geloven na talloze kritische opmerkingen over de huidige regering van haar Amerikaanse vaderland. Toch komt het concert maar zelden echt tot leven, want daarvoor zit het ambacht misschien wel in de weg van de vurigste emotie.

Maar wanneer Raitt verkondigt dat het leven nog nooit zo goed voor haar is geweest als sinds haar vijftigste verjaardag, en ze dan weer als vanzelfsprekend een bluesschema te lijf gaat, overtuigt ze toch weer in haar streven om die schijnbare tegenstellingen te overbruggen. Ook dat is vakmanschap.

Concert: Bonnie Raitt. Gehoord : 22 juni, Oosterpoort Groningen. Herhaling 23 juni in Paradiso, Amsterdam.