In elke kloof voel je de woeste strijders

De Indiase bendeleidster Seema Parihar mag tijdelijk de gevangenis verlaten om mee te werken aan een speelfilm over haar leven.

Seema Parihar is midden dertig, heeft een rood verticaal lijntje op haar voorhoofd geschilderd en haar lange zwarte haren in een staart gebonden. Ze zit strak op haar stoel, kijkt ernstig en antwoordt in afgemeten, helder uitgesproken zinnen. Maar af en toe breekt toch even een glimlach door in haar fonkelende donkere ogen.

Seema Parihar zat tot voor kort vast in de districtsgevangenis van Etawah, in het zuiden van de Indiase deelstaat Uttar Pradesh, op verdenking van moorden, ontvoeringen, overvallen en meer van dergelijke vergrijpen. Op haar hoofd stond een beloning van 50.000 rupee's.

Maar nu is ze tijdelijk op vrije voeten want ze speelt de hoofdrol in een nieuwe film die eind van jaar zal verschijnen over het leven van een Indiase bendeleidster. Ze hoeft in Wounded alleen maar zichzelf te spelen: bijna achttien jaar bracht ze door in de ravijnen van de Chambal-vallei, in de ruige grensstreek tussen Uttar Pradesh en Madhya Pradesh, waar je volgens toeristengidsen ,,in elke kloof de aanwezigheid kunt voelen van woeste strijders, brutale rovers en geharde dorpelingen''.

Seema Parihar is een nieuwe Indiase `dacoit' die zich voorbereidt op terugkeer in de samenleving – in navolging van de beruchte bendeleidster Phoolan die wereldberoemd werd door de film die in 1994 over haar leven verscheen. Phoolan Devi, wier rol in Bandit Queen werd gespeeld door een professionele actrice, zat elf jaar in de gevangenis. In 1996 werd ze verkozen in het Indiase parlement. Drie jaar geleden werd ze op weg naar haar huis in New Delhi doodgeschoten.

Om te overleven in Chambal-vallei, zegt Seema Parihar, moet je voortdurend op je hoede zijn. ,,Je moet het gevaar zien aankomen. Je moet het eerste schieten, anders ben jij degene die wordt gedood.'' In het achteraf gelegen, enigszins morsig uitziende pension in het centrum van Lucknow, waar Seema en haar regisseur Krishna Misra hun intrek hebben genomen om de volgende dag af te reizen naar de opnameplek, zitten zwijgend knikkende mannen met grote geweren onder handbereik.

Seema was ongeveer dertien, en hoedde het vee van haar vader, toen ze werd ontvoerd uit haar dorpje Bavain. Ze werd uitgehuwelijkt aan bendeleider Nirbhay Gujjar en viel een jaar later in handen van een bende die werd geleid door diens rivaal Lalaram. Net als veel vrouwen in haar positie werd Seema na haar ontvoering herhaaldelijk verkracht en vernederd. Maar in latere jaren steeg ze in de hiërarchie. Ze werd de geliefde van Lalaram en heeft een 5-jarig zoontje van hem. ,,Ja, ik ben ik van hem gaan houden'', zegt Seema over haar relatie met Lalaram. ,,En naarmate je meer misdaden hebt begaan, dwing je meer respect af en word je automatisch de leider.''

In de onherbergzame Chambal-vallei hebben de verschillende bendes hun werkterrein afgebakend en gaan ze professioneel te werk. Alles is er krijgen, zegt Seema: mobiele telefoons, televisies, cd's, dvd's en coca cola.

Aan haar bendeleven kwam een einde toen Lalaram vier jaar geleden werd gedood in een vuurgevecht met de politie. Na enkele maanden besloot Seema zich over te geven, in de hoop haar zoon een fatsoenlijke toekomst te geven.

Scriptschrijver Krishna Misra (37) zegt dat hij er bijna een jaar over heeft gedaan om Seema over te halen aan de film mee te werken. ,,Ze wilde niet dat er seksueel getinte scènes in voorkwamen en dat de film een opgeklopt beeld zou geven. Ik heb haar ervan overtuigd dat sommige scènes toch noodzakelijk zijn omdat verkrachting en seksuele uitbuiting van vrouwen een wezenlijk onderdeel zijn van haar levensverhaal.''

Krishna Misra is geen bekende filmmaker in India. Hij zegt dat hij vijftien jaar heeft gewerkt in `Bollywood', de Indiase filmindustrie. Wounded zal volgens hem een commerciële film worden, maar niet een in de traditie van `Bollywood' met veel zang en dans.

Van de regering van Uttar Pradesh kreeg hij toestemming voor de tijdelijke vrijlating van Seema Parihar omdat, zegt hij, de autoriteiten sympathie hebben voor de ,,aanklacht tegen onderdrukking'' en zij hopen dat de film ook toeristen zal trekken naar de mooie natuur van de Chambal-vallei.

In maart werd met de opnamen begonnen. Op een dag, vertelt Krishna Misra, belde Nirbhay Gujjar, de eerste echtgenoot van Seema, naar de filmploeg met het verzoek om de aanwezige politiemensen op afstand te houden. Hij wilde naar de opnames komen kijken. ,,De volgende dag verschenen Gujjar en zijn mannen boven aan de top van de honderden meters diepe ravijn waar we bezig waren. Toen we klaar waren, belden ze op: `We hebben de film gezien. Dank u wel', en verdwenen weer.''

Als de opnamen in oktober zijn afgerond, moet Seema weer terug naar de gevangenis. Maar ze hoopt dat ze snel haar definitieve vrijheid terugkrijgt. ,,Er zijn 29 aanklachten tegen mij ingediend. In veertien zaken ben ik al vrijgesproken. Ik ben er zeker van dat de rechtbank mij ook in de overige zaken zal laten gaan. Er lopen nog vier moordzaken tegen mij, maar die moorden zijn begaan door Lalaram. Ik ben niet bang voor de uitspraak'', zegt ze.

Als ze vrijkomt, wil ze ook de politiek in. ,,Dan krijg ik misschien de kans mij in te zetten voor armen en onderdrukten'', zegt ze. Maar voorlopig moet ze acteren. Om haar ruwe taalgebruik en presentatie bij te schaven, heeft ze spoedcursussen gevolgd. ,,Ze is perfect in de geweld- en actiescènes, maar voor de emotionele scènes heeft ze veel moeten oefenen'', zegt Krishna Misra. De film heet niet voor niets Wounded. ,,Sommige fragmenten zijn emotioneel voor mij om te spelen'', zegt Seema. ,,Ze herinneren mij eraan dat de wonden nog niet zijn geheeld.''