Slipknot;

Rick Rubin is een alchemist; een producer die zelfs ontoegankelijke death metal (zie: Slayer) in popgoud kan veranderen. Na Johnny Cash wilde Rubin weer eens met harde muziek in de slag. De truc die hij toepaste op de Red Hot Chili Peppers (wilde funkrockband verandert in toegankelijke miljoenen-popact), werkt in mindere mate ook bij Slipknot. De heftige industrial-metalgroep uit Des Moines heeft op Vol. 3 The Subliminal Verses iets van zijn scherpe kantjes moeten inleveren. De boze vocalen van schreeuwzanger Corey Taylor, de machinale motorzaaggitaren en de aanhoudende olievatpercussiesalvo's bleven intact, maar Rubin greep elke kans om Slipknots sluimerende popgevoel naar boven te halen. `Circle', `Vermilion Pt. 2' en `Danger' zijn voor Slipknot-begrippen onwaarschijnlijk leuke liedjes tussen het metallawaai, en voor deze grimmige gemaskerde mannen zou er zomaar een `Under the bridge'-achtig popsucces in het verschiet kunnen liggen.

Vol. 3 The Subliminal Verses;

Roadrunner