Mama

Als je vraagt aan de oprichters wat Mama precies is, dan zegt artistiek directeur Boris van Berkum (36): ,,Mama is een label voor onafhankelijke beeldcultuur.'' Je zou kunnen zeggen dat de leden van Mama een soort ,,trendwatchers'' zijn, zegt zakelijk directeur Jeroen Everaert (38). ,,Maar dan van de visuele cultuur.'' En art director Sander van Hest (39) zegt: ,,We willen laten zien wat eraan de hand is.''

Het klinkt cryptisch, maar gelukkig heeft Mama een `showroom' in Rotterdam. Die tentoonstellingsruimte wordt elke drie maanden volledig vernieuwd. Nu is de showroom bijvoorbeeld een bordeel, met tien verschillende visies op seks van verschillende `kunstenaars'. En met vier peeskamertjes die door kunstenaars zijn ingericht.

Waarom? ,,Nou kijk'', zegt Boris van Berkum, ,,Seks is nu belangrijk omdat de vrijheid van zelfexpressie wordt aangetast. Je kunt als vrouw niet meer in een kort rokje op straat lopen. Als je het doet word je voor hoer uitgemaakt. Vier jaar geleden was dat anders.'' Jeroen van Everaert: ,,De vertrutting is enorm aan het toenemen. Daarom is het relevant. Wij laten dat zien.'' Sander van Hest: ,,Het ziet er uit als een grap, maar er zit bij ons altijd een bredere beweging achter.''

De showroom is maar een klein onderdeel van Mama, ze werken met een grote groep freelancers, kunstenaars, beeldmakers, stagiairs en vrijwilligers mee in duizend-en-één gesubsidieerde en niet-gesubsidieerde projecten. Mama maakt geen verschil tussen `hogere' en `lagere' kunst, zegt Jeroen Everaert. ,,We werken met professionele kunstenaars, maar ook met stickercrew (jongeren die stickers plakken).''

Mama heeft maar één maatstaf, het project moet leuk en relevant zijn. Ze vinden het belangrijk dat ze kunst en cultuur brengen naar groepen in de maatschappij die er normaal gesproken niet zoveel mee te maken hebben. Vooral ook jongeren en allochtonen. Dat lukt goed, zeggen ze, zeker nu de showroom een bordeel is. Sander van Hest: ,,Marokkaanse en Antilliaanse jongens staan met hun neus tegen de ruit gedrukt.''

Dit is de achttiende aflevering uit een serie over portretten van verenigingen.