Ik ga je rammelen

Suriname verwaarloost zijn belangrijkste kapitaal: de kinderen, zo is te lezen in het artikel `Ik ga je rammelen' (Z, 29 mei). Suriname verwaarloost echter nog veel meer kapitaal: zijn intellect. Dat ervaar ik zelf nu ik beroepsmatig betrokken ben bij het onderwijsvernieuwingsproject van dr. C.A. Ringeling. Zij kwam op jonge leeftijd naar Nederland, maar ging na haar studie orthopedagogiek aan de Universiteit van Amsterdam terug naar Suriname om `het land te helpen opbouwen'. Twaalf jaar woont en werkt ze in achterstandswijken in Paramaribo. De onderwijssituatie is zo schrijnend dat ze een wetenschappelijk onderzoek start naar de oorzaken van het hoge percentage zittenblijvers. Kinderen blijken namelijk in de eerste jaren van de lagere school meerdere malen te blijven zitten, ongemotiveerd te raken, en van school te gaan. Haar onderzoek toont aan dat leerlingen die haar methode volgen significant beter presteren dan de controlegroep. Ze promoveert op haar onderzoek. Vastbesloten op dit pad verder te gaan ontwikkelt ze een community based preschool-methode voor drie- tot zesjarigen. Ze wil beginnen met een pilotproject in de binnenlanden waar de situatie nog veel erger is dan in Paramaribo. In de binnenlanden staan ze met hun handen in het haar, niemand die zich om hen bekommert. Maar de overheid biedt geen enkele ondersteuning. Geen geld, niets.

Weer een gemiste kans net als bij het project van Linda Asin en dat van vele andere Surinamers. Waarom? Is het jaloezie omdat de overheid zelf niet de kennis in huis heeft? Is het, zoals het artikel vaststelt, vanwege `te weinig daadkracht, politieke en bureaucratische strubbelingen en het stellen van de verkeerde prioriteiten?' Er zijn veel banen gecreëerd voor de verbetering van het onderwijs maar als deze mensen onvoldoende geschoold zijn, blijft de cirkel vicieus en gebeurt er weinig.

Reden voor hooggeschoolde Surinamers om alle krachten te bundelen. Op 18 en 19 september worden in Den Haag al die initiatieven gepresenteerd. Surinamers, in Nederland wonend én uit Suriname, zoeken aansluiting bij elkaar en zamelen geld in met benefietconcerten, fondsen en collectes. Ze negeren de overheid, want die veroorzaakt alleen maar hoofdpijn.

Waarom laat de overheid wel Belgen in Suriname aan (onderwijs)vernieuwing werken, terwijl gepromoveerde Surinamers al vele jaren diezelfde expertise hebben? Het wordt tijd dat de overheid haar eigen mensen serieus durft te nemen.